ภูสอยดาว

08ธ.ค.13

#คัดลอกจากบทความที่ลง Fanpage Eatwelltraveloften ของข้าพเข้าเอง 🙂

———————————————————————————————————————————————-

ต้องออกตัวไว้ก่อนเลยว่า…
แม้พิไลจะเป็นหญิงสาวที่ชอบเที่ยวแต่ก็ไม่ได้นิยม adventure ขนาดบุกป่าฝ่าดง
เพราะสภาพร่างกายไม่อำนวยและพื้นฐานเป็นคนขี้เกียจ

แต่ไม่รู้แมวตัวไหนสิง พอตระหนักได้ว่าตัวเองมีวันหยุด และมีเพื่อนจะไปภูสอยดาว
แมวก็กดโทรศัพท์ไปหาเพื่อนและขอไปด้วยทันทีโดยยังไม่ทันอ่านรีวิวให้ละเอียด.
หลังจากตอบตกลงไป ก็มีคำพูดให้ได้ยินจนชินหูว่า “ป้าจะไหวเหรอวะ?”
ไอครั้นจะโทรไปยกเลิก เดี๋ยวเพื่อนจะหาว่ากลับกลอก ก็เลยเอาวะ ลองดูซักที
เลยเป็นที่มาแห่งทริปนี้

เอาข้อมูลคร่าวๆของภูสอยดาวหลังจากอ่านรีวิวคือ
1. โหดกว่าภูกระดึง ทางเดินเท้า 6.5 km เป็นทางขึ้นเขาชันมากน้อยแล้วแต่ช่วง
2. ข้างบนภูไม่มีน้ำประปา ไม่มีร้านอาหาร จะกินอะไร ต้องแบกขึ้นไป มีน้ำลำธารใช้ชำระล้างได้ประมาณหนึ่ง
3. สามารถจ้างลูกหาบแบกของขึ้นไปได้ในราคา 30บาท/kg
4. คนนิยมไปเที่ยวหน้าฝน ไปถ่ายรูปดอกหงอนนาค ส่วนหน้าหนาวมีรองเท้านารีและเมเปิ้ลแดง
แล้วก็ดูดาว ซึ่งเอาจริงขึ้นไปรอบนี้ก็ไม่ได้เห็นสักอย่างเพราะหลับยาว 555+

ข้อแนะนำสำหรับคนอยากไป
1. เขาว่าค้าง 2 คืนกำลังดี จะมีเวลาไปเที่ยวน้ำตก และเดินรอบๆ และพักขาก่อนลง
2. ข้างบนไม่มีอะไรให้เดินดูเยอะเหมือนภูกระดึง วนๆ สัก 3-4 ชม. ก็น่าจะหมด
3. ฟิตร่างกายไปประมาณนึงจะดี เราไม่แข็งแรงมากแต่พยายามออกกำลังกายทุกอาทิตย์
ตอนขึ้นพักเป็นระยะก็ขึ้นถึง ใช้เวลา 4.5 ชม. เหนื่อยพอใช้ได้เลย
4. บนภูหน้าหนาว หนาวโคตรรรรรรร เค้าว่า 5c เสื้อสี่ชั้นถุงนอนอย่างหนาถึงจะเอาอยู่
เตรียมไปให้พร้อมแล้วจะหาว่าพิไลไม่เตือน

โดยปกติไม่ค่อยเที่ยวแบบนี้ แต่พอได้มาก็สนุกดี เหมือนมาทดสอบสมรรถภาพร่างกาย
แล้วก็สัมผัสธรรมชาติ แบบธรรมชาติมากๆ ยังปรุงแต่งน้อยอยู่
ระหว่างทางก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ได้ปรัชญาแห่งการปีนเขามาหลายข้ออยู่

ถ้าเปรียบการปีนเขาเป็นการเดินทางไปสู่ความสำเร็จของชีวิต..

ความจริงก็คือ ถ้าคุณไม่ขึ้นคุณก็ไม่มีวันไปถึง ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ คุณก็ไม่มีทางสำเร็จ
mindset คือสิ่งที่จำเป็น

ระหว่างทางขึ้นคุณต้องอดทน อุปสรรคที่ใหญ่สุดคือความเหนื่อยของตัวเอง
ถ้าคุณผ่านไปได้คุณก็ใกล้ความสำเร็จมากขึ้น

การพักระหว่างทางบ้างถึงจะทำให้ถึงช้าลง แต่ช่วยให้เรี่ยวแรงที่อ่อนลงฟื้นขึ้นมา
และพร้อมจะเดินต่ออีกครั้ง

สัมภาระเป็นสิ่งที่ต้องควบคุมให้พอดีในการเดินทางแต่ละครั้ง …..
ต้องมากพอให้เราปะทังชีวิตได้ไปจนถึงจุดหมาย
และน้อยพอที่จะไม่กลายมาเป็น “ภาระ” เมื่อหนทางข้างหน้าลำบากขึ้น

บางเวลาเมื่อเราเหนื่อยมากๆ การมีสิ่งที่มา distract เป้าหมาย
ทำให้เราไม่ focus มากเกินไปก็ช่วยได้
เราจะเหนื่อยระหว่างทางน้อยลงและสนุกกับการเดินมากขึ้น
การเปิดเพลงฟังหรือหาเพื่อนคุยระหว่างขึ้นภูเป็นตัวช่วยที่ดี

ทุกคนที่ขึ้นมา ไม่มีใครอยู่บนนี้ตลอดไป
ทุกคนปีนป่ายทนเหนื่อยขึ้นมา ชมความงามบนยอดภู. เมื่อพอใจแล้วก็กลับลงไป
ความสำเร็จในชีวิตก็เช่นกัน เมื่อได้มันมาและเชยชมจนพอใจแล้ว เราก็ไม่ควรยึดติดกับมัน
อย่าลืมว่านอกจากความสำเร็จที่เราพยายามไขว่คว้า ยังมีอีกสิ่งที่สำคัญรออยู่ข้างล่าง
นั่นคือ……. ครอบครัว

เวลาปีนขึ้น สิ่งที่เราต้องใช้คือความเชื่อมั่นและความอดทน
ส่วนเวลาปีนลงสิ่งที่เราต้องใช้คือสติและความระมัดระวัง
พลาดก้าวเดียวตกลงมา เจ็บ!

สุดท้ายไม่มีใครรู้หรอกว่าบนภูจะมีอะไร ระหว่างทางจะโหดแค่ไหน พระอาทิตย์ตกสวยขนาดไหน
ดาวจะอยู่ใกล้ให้สอยลงมาได้จริงๆ มั้ย เราอาจจะอ่านรีวิวพันทิปมาเป็นสิบกระทู้
แต่มันก็คงสู้เราขึ้นไปเจอเองไม่ได้

อย่างน้อยถ้ามันสวย มันสนุก มันก็คุ้มที่เราได้มาเห็นมาเจอกับตา
ถ้ามันไม่สวย มันก็คุ้มที่เราได้มาพิสูจน์ด้วยตัวเอง

เป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังปีนภูของตัวเอง
cheer up!!

1497765_1459529937607234_1432156827_n 1461220_1459530034273891_479670183_n 1426185_1459529980940563_65750845_n 994689_1459529917607236_1186185320_n

Advertisements


No Responses Yet to “ภูสอยดาว”

  1. ให้ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: