สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น…

20มี.ค.11

…. ในชีวิต ที่ผ่านพ้นมา ต้องเหนื่อยล้ากับความสับสนที่อยู่รอบๆ กาย
แต่วันนี้ เจอะเจอแล้วชีวิตที่ง่ายดาย ทำใจให้สบาย ร้องเพลง…….

อีกไม่กี่ชั่วโมงหลังขียนบล๊อกนี้ ชีวิตฉันจะจากเมืองกรุงอันแสนวุ่นวาย
ไปใช้ชีวิต (ที่อาจจะวุ่นวายกว่า :P) ที่ค่ายยุววิศวกรบพิธ 39
ต.ทับใหญ่ อ.รัตนบุรี จ.สุรินทร์

หลายคนถามฉันว่า ไปค่ายได้อะไร? ทำไมถึงไปทุกปี? ไม่เบื่อรึไง?
ขอตอบคำถามที่ง่ายที่สุดก่อนว่า ไม่เบื่อ ไม่เคยเบื่อ
เหตุผลที่ไปทุกปีก็เพราะรักที่จะไป

สำหรับคำถามที่ยากที่สุด ไปค่ายได้อะไร?
เอาจริงๆ ฉันก็กลั่นกรองมาเป็นคำพูดที่สวยหรูยากเหมือนกัน
เอาเป็นว่าที่แน่ ๆ ตอนนี้ได้หนุ่มร่างอ้วนมาไว้ในครอบครองหนึ่งคน (ฮาาาาาาา)

ส่วนอย่างอื่นนะเหรอ.?
คำตอบจากปากฉัน อาจไม่สมบูรณ์เท่าการหาคำตอบด้วยตัวคุณเอง

ค่ายยุววิศวกรบพิธ เป็นค่ายสร้างค่ายแรกในคณะวิศวฯ จุฬาฯ
สำหรับฉัน ความสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่คำว่าค่ายแรก
เพราะถ้าตราบใดที่ไม่มีการสานต่อ ค่ายแรกก็ย่อมมีวันสุดท้ายได้

แต่สำหรับฉัน ความสำคัญของมันอยู่ที่ประสบการณ์ที่หายาก
จะมีซักกี่ครั้งที่เราทำงานแบบกรรมกร ผสมปู เทปูน ขับโม่ ผูกเหล็ก ยกเหล็ก

มิตรภาพระหว่างพี่น้อง ทุกคืน ทุกวัน ที่เราได้แสดงความห่วงใย
คำถาม “เหนื่อยมั้ย” “พักก่อนมั้ย” เวลาที่เรามาแลกเปลี่ยนความคิด
ล้อมวง ร้องเพลง ฟังเพลง ขอเพลง. และ secret activity ที่ไม่อาจกล่าวได้

จะมีซักกี่ครั้งในชีวิต ที่คนทั้งสี่ชั้นปีจะได้ออกแรง เพื่อคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง
ได้มาใช้ชีวิตในที่ห่างไกล ไม่มีน้ำแข็ง ไม่มีน้ำเย็น ไม่มีทีวี ..

คนที่ติดน้ำอัดลมขนาดหนักอย่างฉัน ยังยอมทิ้งมันไปกินน้ำธรรมดาบนค่าย
บางคนที่ติดละครเป็นบ้าเป็นหลัง ยังเลือกไปค่าย ที่ไม่มีแม้ทีวีซักเครื่อง
หลายคนที่บ้า facebook เข้าเส้น ยังพร้อมทิ้งเทคโนโลยีทุกชนิดไปอยู่ค่าย
บางคนที่ติดแฟน ชนิดขี้ติดตูด ยังเลือกหนีแฟนไปค่าย

เคยสงสัยมั้ยว่าทำไม? ฉันเคยสงสัย แต่ฉันไม่เคยได้รับคำตอบ
สุดท้ายฉันกลับมามองตัวเองอีกที ฉันกลายเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นซะแล้ว

คนหลายคนเห็นตรงกันว่าเวลาสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัยช่างแสนสั้น
(อย่างน้อยก็พวกปีสี่ที่กำลังจะจบการศึกษาในเร็ววันนี้)
หากจะมีสักครั้งที่เราได้มีโอกาสทำอะไรที่อยากทำ — ทำ
คงมีหลายคนคิดอยากขึ้นค่าย — อย่าเพียงแค่คิด

เผื่อบางทีการขึ้นค่ายอาจทำให้คุณค้นพบตัวเองว่าคุณไม่ได้ชอบมัน
เผื่อบางทีการขึ้นค่ายอาจทำให้คุณค้นพบตัวเองว่าคุณเกิดมาเพื่อมัน
ไม่ว่าอย่างไร ขอให้คุณได้ค้นพบด้วยตัวคุณเอง

เตือนตัวเองไว้เสมอว่า
สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น จะมีซักกี่ครั้ง ที่เราได้มาทำอะไรอย่างงี้

สี่ปีของฉันกำลังจะหมดลง..พร้อมกับความภูมิใจ  : )

ปล.

ขอบคุณ โสฬส CP34 – ตัดสินใจเขียนบล๊อกนี้เพราะแว่วๆ มาว่าแกจะขึ้นค่ายนะเนี่ย ^^

ขอบคุณ เพลง “สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น จะมีซักกี่ครั้ง ที่เราได้มาทำอะไรอย่างงี้” แรงบันดาลใจตลอดกาล
ใครอยากฟังเพลงนี้ฉบับเต็ม เจอกันได้ที่ VESC39 นะ

ถึงคนข้างล่าง ดูแลตัวเองดีดี รีบตามขึ้นไปให้เรามีครบ “สองสิ่ง” นะ   : )

Advertisements


10 Responses to “สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น…”

  1. 1 นายเกมส์

    ชอบงะ เคยสงสัยว่า อยู่บ้านดีๆ ดิ้นรนมารำบากทำไมฟระ

  2. 2 snick

    ที่บ้าอะไรหัวเราะ น้ำตา รอยยิ้ม แต่โคดสุขเรย
    ร้อน เหนื่อย คัน แต่โคดสบายใจ

  3. นั่งอ่านไป ซึมไป น้ำตาไหลไป

    คิดถึงพี่แอนจัง
    แม้ว่าเพิ่งจะจากกันเมื่อ 5-6 ชั่วโมงก่อน

    ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ

    ขอบคุณจริงๆนะพี่

  4. 4 แพค93

    เมพขิงๆ ฮ่าๆๆ ซึ้งกินใจดีจริงๆครับพี่แอน

  5. 5 Rut88

    รุดพ่อเสี้ยน

  6. ชาบู พิไล

  7. 7 หมู

    สองสิ่งจริงจัง
    อยากให้ค่าย ฉัน เทอมาอยู่ด้วยกัน

    คิดถึงค่าย 39
    รักเพื่อน พี่ น้อง ทุกคน.

  8. 8 ฝนถัง

    ฮัดช่าาาาาา
    เลิฟ เลิฟ

  9. 9 sound88

    ซึ้งไป

  10. 10 ตม.

    สองสิ่งงงงงง.ฮัดช่าาาาาาาา ><


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: