การเดินทางที่แสนพิเศษ

15ต.ค.09

22  02
ฉันลืมตาตื่น  ฝนกำลังตก
ตัวเลขสีแดงเบื้อหน้าแจ่มชัดในความมืด บอกเวลาสี่ทุ่มเศษ
มองออกไปนอกหน้าต่าง ไฟถนนสว่างไสว
บ้านเรือนริมถนนทยอยปิดประตู หน้าต่าง บอกว่าได้เวลาเข้านอน

ที่นอนของฉันกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าตามทางหลวงหมายเลข 4
มุ่งสู่จุดหมาย…พัทลุง

บ่อยครั้งที่กลับบ้าน ฉันมักเลือกเดินทางกลับโดยรถทัวร์
เพราะมันสะดวกสำหรับคนที่ไม่ค่อยตรงต่อเวลา แล้วก็ไม่ค่อยมีแผนเท่าไหร่นัก

ใคร ๆ ก็ว่าการเดินทางด้วยรถไฟคลาสสิก และมีสีสัน
ฉันไม่ปฏิเสธ ถ้าเป็นการนั่งรถไฟในเวลากลางวัน
แต่เวลากลางคืน ที่หน้าต่างทุกบานถูกปิด เราก็เท่ากับถูกขังในตู้เสี่เหลี่ยม
ไม่เห็นอะไรข้างนอกซักอย่าง สู้รถทัวร์ก็ไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้เห็นข้างทาง

เวลานอน(บนรถ)ไม่หลับ ฉันเลือกที่จะไม่คุยกับคนข้าง ๆ
ไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหรือคุยกับใครๆ
แต่เลือกที่จะใช้เวลาคุยกับตัวเองในความเงียบและความมืด
พอหมดเรื่องคุย(กับตัวเอง)ก็มองโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย
และสายตาก็มักจะกวาดไปเห็นตัวเลขสีแดงของนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่ด้านหน้า
ดูเหมือนว่ามันคงอยากจะคุยกับฉันอยู่เหมือนกัน

22  22
ฉันชอบเลข 2
ฉันมี 2 มือ, 2 เท้า, 2 ตา, 2 หู, 2 รูจมูก
มีพี่น้อง 2 คน ฉันเป็นคนโต อีกคนเป็นน้องชาย
เกิดวันจันทร์ซึ่งเป็นวันที่ 2 ของสัปดาห์
อายุย่างเข้า 22 ปี
แต่ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยเป็นที่ 2 รองใคร  : P
ในวาระที่เลขสองเรียงกันทุกตำแหน่งบนหน้าปัดนาฬิกาแบบนี้…ฉันมีความสุข

22  55
เลขกำลังส่องกระจก
อยากให้นึกภาพตามช้า ๆ นึกถึงนาฬิกาดิจิตอล
( ที่แต่ละหลักเป็น 7-segment )
ถ้าส่องกระจกให้เลขสองก็จะได้เลขห้า เหมือนที่ส่องกระจกให้เลขห้าจะได้เลขสอง
22|55  เลยเห็นเหมือนว่าตัวเลขกำลังส่องกระจก
ว่าแต่ 22 หรือ 55 กันแน่นะที่กำลังส่องกระจกอยู่?

23  11
โชคดีที่ได้นั่งริมหน้าต่าง
ป้ายข้างทางทำให้รู้ว่าเรากำลังอยู่ที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์
คิดถึงตอนที่นั่งรถกระบะกินลมไปเที่ยวปราณบุรี
ถ้ารถทัวร์เปิดหน้าต่างได้ ป่านนี้คนข้าง ๆ ฉันคงได้กินลมจนอิ่มแน่ๆ  : P

23  45
ดูเหมือนว่านาฬิกากำลังฝึกนับเลข
ตอนเด็ก ๆ เวลานอนไม่หลับฉันจะนับเลขไปเรื่อยๆ
อย่างน้อยก็ฝึกจิตให้มีสมาธิ เดี๋ยวก็หลับไปเอง
(แต่โตขึ้นกลับใช้วิธีนี้ไม่ได้ผลแฮะ)
ไม่รู้ว่าเวลานี้จะมีใครนอนนับเลขอยู่บ้างมั้ยนะ ?

0  14
นาฬิกาบอกเลขศูนย์ เป็นสัญญาณของวันใหม่
ใครหลายคนคงนอนอุ่นใต้ผ้าห่ม พร้อมกับฝันอุ่นๆ
ฉันอยากกลับบ้านไปซบอกอุ่น ๆ ของพ่อกับแม่
หวังว่าอากาศที่บ้านคงอุ่นกว่าที่นี่ : )

0 39
ระยะทางจากกรุงเทพ ถึงพัทลุงไกลแค่ไหน
เก้าร้อยหกสิบกิโลเมตร? , สิบเอ็ดชั่วโมง? , สามตื่น?
วินทร์ เลียววาริทร์กล่าวไว้ในหนังสือเรื่อง ปลาที่ว่ายในสนามฟุตบอล ว่า
“คนเราต่อให้เดินหมุนวนรอบโลกมากี่รอบ ในที่สุดก็ต้องกลับบ้าน”
อีกครั้งที่ต้องขอบคุณระยะทาง ที่ทำให้คุณค่าของบางสิ่งแจ่มชัดขึ้น

1  08
หนังตาเริ่มอ่อนล้า
แสงไฟข้างถนนน่าจะมีผลต่อสายตา
รวมทั้งสมองก็ร้องเรียกหาการพักผ่อน
ได้เวลาหลับตา เพื่อตื่นมาพบเช้าวันใหม่ กับใครที่รอ

ฝนหยุดตกแล้ว ตัวเลขสีแดงยังแจ่มชัดดังเดิม
ก่อนหลับตาฉันเห็นนาฬิกาบอกเวลา
1  11

ฉันไม่ได้ตาฝาด

: )

เขียนครั้งแรก  11  10  09  :
รถหมายเลข 989-4 กรุงเทพฯ-สตูล
Advertisements


5 Responses to “การเดินทางที่แสนพิเศษ”

  1. 1 หมู

    เอ เหมือนตัวเลขทุกตัวจะมีความหมาย
    แต่ 23 11 นี่คิดไม่ออกแฮะ
    ถ้า 23 06 ยังว่าไปอย่าง ^^

  2. 3 mangomoment

    เล่นกับตัวเลขได้สนุกดีจัง 🙂

    ว่าแต่ไม่มีพักนอนบ้างเหรอคะ

  3. 4 อวบ

    ตาหวานหรอ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: