ความห่าง-ใกล้

29ส.ค.09

เมื่อวานไปส่ง เฉาก๊วย กับ จันจวง กลับไปอเมริกา
จุดหมายปลายทางอยู่ที่สนามบินสุวรรณภูมิอันยิ่งใหญ่-และห่างไกล
ยิ่งในมืองหลวงที่ระยะทางวัดกันด้วยมาตรของเวลา ประกอบกับนี่เป็นวันศุกร์สุดท้ายของเดือน
ทำให้ดูเหมือนว่าระยะทางจากจุฬาฯ ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ จะห่างไกลออกไปอีกหลายเท่า

แต่ไม่ว่าระยะทางจะห่างสักแค่ไหน มันก็ไม่ไกลเกินที่ใจจะไปถึง

หลังจากเจอหน้า คุยเรื่องสัพเพเหระ และร่ำลากับเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลากลับ
—เพื่อนกลับอเมริกา ส่วนฉันกลับจุฬาฯ

ฉันนั่งคิดมาตลอดทางกลับ ว่ามีเหตุผลจูงใจอะไรให้ฉันเดินทางมาส่งเพื่อนที่ต้องเดินทาง
อยากคุย อยากเจอหน้า อยากร่ำลา หรือเหตุผลอื่นอีกร้อยแปดพันเก้า
พาลให้คิดไปว่า ถ้าเปลี่ยนจุดหมายปลายทางของเพื่อนจากอเมริกาไปเป็นยะลา หรือ ยานนาวา
ฉันจะยังไปส่งอยู่รึเปล่า?
ก็ยังคง “อยากคุย อยากเจอหน้า อยากร่ำลา” แต่ไม่ไปส่งดีกว่าว่ะ อยู่แค่นี้เอง
สรุปว่า ระยะห่างของ ไทย-อเมริกา ชนะระยะห่างของ จุฬาฯ-สุวรรณภูมิ

บางทีอาจเป็นเพราะ ยิ่งเรารู้สึกว่าห่างอะไร ก็ยิ่งอยากเข้าไปใกล้ขึ้น
เหมือนเพื่อนหลายคนที่ไปอยู่เมืองนอกเมืองนา บ่อยครั้งที่ฉันส่งอีเมลล์ไปหา
พอพวกมันกลับมาก็ดิ้นรนนัดเจอ เพราะคิดว่ากว่าจะได้เจอกันอีกทีก็นาน
แต่ความจริง ฉันเจอหน้าคนที่อยู่เมืองนอก เท่าๆ กับบางคนที่อยู่เมืองไทย
เจอ จี๊ป บ่อยเท่า แชมป์ ,, คุยกับ ตอย บ่อยกว่า โบว์

ย้อนกลับไปที่สนามบิน ,, หลายครั้งที่ฉันได้ยินคำว่า keep in touch
(แต่ก่อนฉันไม่รู้ความหมาย จนได้ search วันนี้ -_-“)
พอได้ยินคำว่า keep in touch มันรู้สึกถึงระยะทางและความห่าง
เหมือนจะบอกว่า “รักษาระยะห่าง”ไว้นะ ห่างออกไปได้ แต่เอาให้ระยะห่างไม่มากเกินไปล่ะ
เหมือนคนสองคนที่จับมือกัน….
ต่างฝ่ายต่างก้าวออกไปข้าง ๆ ได้ ตราบใดที่มือยังไม่หลุดออกจากกัน

ฉันพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนที่ฉันสัมพันธ์ด้วย หลายครั้งฉันก็ทำไม่สำเร็จ
ไม่ใช่ด้วยระยะทางทางกายภาพ แต่เป็นระยะห่างในความรู้สึก

แต่อย่างน้อยครั้งนี้ เฉาก๊วยกับฉัน ก็ยัง in touch : )

ปล. ถึงเฉาก๊วย
–ขอบคุณ twitter ที่อย่างน้อยก็ทำให้เราได้ไปส่งแก
–ขอบคุณสำหรับของฝากจากวอชิงตันและภูเก็ต
–ขอบคุณหัวเรื่องมากมายที่ทำให้เราคุยกันจนลืมเวลา
–ขอบคุณ ‘ความห่าง’ ที่ทำให้เราได้ ‘ใกล้’ กันมากขึ้น

Advertisements


3 Responses to “ความห่าง-ใกล้”

  1. 1 เฉาก๊วย

    เฮ้ยยยยย ในที่สุดก็หาบล๊อกแกเจอ ห้าๆๆ ลืมไปว่าแกไม่ได้สิงสถิตในสเปซแล้ว ดีนะเนี่ยที่อิจันจวงมันบุ๊คมาร์คบล๊อกแกไว้ ส่วนเรานั้นเปลี่ยนคอมไปแล้วอะไรๆหายหมด แอบเซ็งแป้นพิมพ์ไม่มีภาษาไทย กว่าจะพิมพ์ได้ถึงบรรทัดนี้ก็ปาไปห้านาทีแล้ว ก ไก่ ด เด็ก ไม้เอก ไม้โทสลับกันหมก <- นี่ไงเห็นไหมพิมพ์ผิด

    ดีใจมากๆที่แกมาส่ง ปีที่แล้วรู้สึกไม่มีใครคบมากๆ ปีนี้มีคนคบหนึ่งคน เย้ ห้าๆ จริงๆแล้วก็เกรงใจหวะ เข้าใจว่ามีเรียน มีนู่นมีนี่กัน ไม่อยากรบกวน แต่โคตรดีใจที่ยังแวบมาหา อิอิ แหม จริงๆอยากนั่งคุยต่ออีกนานๆ ท๊อปปิคมัน"hot"แอนด์"bloody"จริงๆ

    "ฉันพยายามรักษาระยะห่างกับทุกคนที่ฉันสัมพันธ์ด้วย หลายครั้งฉันก็ทำไม่สำเร็จ
    ไม่ใช่ด้วยระยะทางทางกายภาพ แต่เป็นระยะห่างในความรู้สึก" เราคิดว่าแกทำดีสุดแล้ว แต่บางคนอาจจะทำไม่ดีกะแก… ต่อยมัน ต่อยมัน

    ตกลงซื้อเลอโนโวยัง เท่าที่เราได้มาก็ประทับใจนะ ห้าๆ ไม่ค่อยร้อนมากอย่างที่เค้าร่ำลือกัน หรือ เราอาจจะยังใช้มันไม่มาก รีบซื้อล่ะแก เดี๋ยวตังค์ละลาย(ไปกับสายธารแห่งขนมขบเคี้ยว)หมด

    คิดถึงเสมอ และขอบใจทวีทเตอร์เช่นกันที่ทำให้เราได้บ่นใส่กันบ้างอะไรบ้าง 🙂

    Keep in touch!

  2. 2 อวบ

    ว้าววววววว

    โดน

  3. น่ารักกกก อิอิ
    บทความนะ ไม่ใช้เจ้าของ ห้าๆๆๆ
    ว่าแต่ชั้นกะแก อยุ่ห้องเดียวกัน ก็ม่ะค่อยได้เจอกันห้าๆๆๆๆ
    ยังไงๆๆอยุ่ อ๋อเพราะแกไม่ตื่นไปเรียนนี่เอง พิไลพรรณ ห้าๆๆๆ


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: