annie: Home coming day

08ก.ค.07
 
07-07-07
 
Home coming day
การกลับบ้านครั้งสำคัญของพวกเรา
 
งานโฮมคัมมิ่งเดย์ สำหรับใครหลายคนอาจจะไม่ใช่วันสลักสำคัญอะไร
 
แต่สำหรับคนที่ห่างไกลจากบ้าน ไม่ได้อยู่ในโลกของตัวเอง
 
มันเป็นวันที่สำคัญแล้วก็น่าตื่นเต้นมากเลยล่ะ  เชื่อเถอะ
 
ตื่นเต้น ที่จะกลับไปเจอหน้าน้อง ๆ ที่คิดถึ๊งคิดถึง
ตื่นเต้นที่จะได้เห็นทายาทเพนกวินรุ่นใหม่
ตื่นเต้นที่จะได้พบเจอความเปลี่ยนแปลงของเพื่อน ๆ เมื่ออยู่มหาวิทยาลัย
และตื่นเต้นที่เหล่าพี่น้อง mwit จะกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง
 
ปีละครั้ง
อาจไม่ใช่เวลาบ่อย ๆ ที่เรามารวมกัน
 
300
ไม่ใช่ชื่อหนังสงครามอิงการเมือง
ไม่ใช่เลขจำนวนนับที่ไร้ความหมาย
แต่มันคือจำนวนพวกเราที่มารวมกัน (ดีใจจังที่มากันเยอะขนาดนี้)
 
ภาพที่เห็นในวันนี้..ทำให้เราประทับใจมาก
พี่ น้อง จากทุกสารทิศมารวมกันที่นี่ มหิดลวิทยานุสรณ์
การได้กลับไปนอนหอ 8 ที่คุ้นเคย
เสียงนับถอยหลังปิดหอ
ห้องสมุดที่มีชีวิตชีวาที่สุด (ก็พวกแกเล่นพูดกันเสียงดังจนโดนดุ)
ความรู้สึกว่าที่นี่คือ "ที่ของเรา"
 
การเปลี่ยนแปลงรูปแบบงานโฮมฯ ครั้งนี้ยังเป็นส่วนสำคัญที่หลายคนพูดถึง
กิจกรรมระหว่างพี่น้อง การพูดคุยระหว่างศิษย์เก่า
วีดีโอเรื่องนั้น ที่ทำให้เราฮึดสู้
มันทำให้เรารู้ว่า  เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะ ก่อนที่มันจะสายเกินไป
 
ไม่รู้จะพูดได้รึป่าว  ว่างานครั้งนี้ประสบความสำเร็จ
แต่สำหรับเรา แค่นี้เราก็ภูมิใจแล้วล่ะ (แต่คราวหน้าต้องดีกว่านี้อีก)
 
 
มีใครหลายคนที่เหนื่อยกับงานนี้
แต่เราเชื่อว่าที่พวกเค้าทำเพราะ "รัก" ที่จะทำ ไม่ใช่เพื่อตัวเอง ไม่ใช่เพื่อใคร
แต่เพื่อ "มหิดลวิทยานุสรณ์"
 
 
งานจบลง พร้อมด้วยเสียงบูมอันกึกก้องกลางห้องประชุม
มันเป็นบูมทีมาจากใจและแน่นอน
ไม่เคยมีบูมครั้งไหนที่ทำให้เราไม่เสียน้ำตา
เพราะเราคือ "มหิดลวิทยานุสรณ์"
 
 
 
 
 
::  ขอบคุณ ::
 
พี่ต้า  ถ้าไม่มีพี่ วันนั้นคงได้แค่วีดีโอโง่ ๆ ของแอนกับพี่พงศ์
พี่สน ขอบคุณสำหรับความรู้ และการเสียสละอันยิ่งใหญ่ (งัยล่ะ ได้ทีแจ้งเกิดเลย ทั้งพี่ ทั้งลูกชาย ^^")
พี่พงศ์ พี่ชิน พี่ป้อง พี่แพร พี่โบ้ง  สำหรับความคิดดี ๆ  และใจเกินร้อย
พีช ฝน แนน  สำหรับเรื่องดี ๆ ที่ช่วยกันทำ 
และ  สุดท้าย ทุกคน ที่มารวมพลังกัน
 
ขอบคุณจริง ๆ นะ
 
ตาล  เราขอโทดนะเว่ยที่ไม่ได้คุยกะแกมากนัก
 
 
Advertisements


16 Responses to “annie: Home coming day”

  1. 1 Magician

    อัพบ้าง คิดถึง

  2.  
    อารมณ์ ประมาณว่า
     
    งอน
     
    กุงอนอะไรเนี้ย
    ไม่รุเว่ย
    แค่รายงานตัวเฉยๆๆ
    ไปแระ

  3.  เขียนซึ้ง ๆ ไม่เป็นวะ
    ฮ่า ๆ

  4. 4 Give_Me_Five

    ช่วงเวลาแห่งความสุข จะสั้นเสมอ……..   มีคนบอกว่างั้น
           
     
     
     
     คิดถึงนะ

  5. 5 Veerapas

    เยี่ยมยอดมาก
    งานประสบความสำเร็จดี
    ขอบคุณหลาย ๆ ที่เป็นส่วนหนึ่งในความสำเร็จครั้งนี้
    สู้ต่อไปนะ

  6.  
    ถึงจากลับไปแค่ครึ่งตัวก้อเหอะ
    แต่ใจไม่เคยกลับไป
    เพราะใจไม่เคยหายไปจากบ้านของเรา
     
    ถึงไม่ได้อยู่บูม แต่เสียงบูมก้อยังดังกึกก้องในใจเราให้มีจิตสำนึกต่อประเทศชาติเสมอ
     

  7. 7 [M]{e}!W!

    จริง ๆ แล้ว
    …พวกเราก็แค่
    ออกจากบ้าน……….เพื่อพัฒนาตนเอง
    .
    .
    เพราะ
    .
    .
    กลับบ้านคราวหน้า…..เราจะเป็นผู้พัฒนา
    —————
    สักวันทุกคนจะรู้  เงินของพวกเค้าไม่ได้หายไปไหน

  8. เราคงต้องทำหน้าที่ของพวกเราให้ดีที่สุดเนอะ …

  9. 9 Acaungboz

    อ่ะ
    ขอให้สนุกๆๆๆๆๆๆน๊า

  10. เสียดายที่ไม่ได้กลับ แต่ไม่เสียใจที่ไม่ได้ไป (งงไม้เนี่ย)
    ก้อคือเสียดายแต่ไม่เสียใจ เพราะใจของเราไม่เคยห่างหายจาก MWIT
    และชีวิตใหม่ของเราที่มหาลัยก้อกำลังจะเริ่มขึ้นเช่นกัน
    ขอโทดทีที่ไม่ได้กลับไปช่วยบรรยายอ่า

  11. อืม ถูกต้องเพื่อมหิดลวิทย์ ทำได้ทุกอย่างจิงๆ
    โทดทีที่ช่วยอะไรม่ะค่อยได้ แต่ก็พยายามเต็มที่และ
    สุดท้าย
    คิดถึงโรงเรียน คิดถึงเพื่อน คิดถึงอาจารย์
    เศร้าหวะ
    แม้ว่าเวลาผ่านไป แต่มีสิ่งนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยน คือ ………..ความผูกผัน………..

  12. นั่นสิเนอะ ตอนนั่งแท็กซี่มาถึงโรงเรียน แล้วเดินตามcoverway เข้าไปในโรงเรียน
    รู้สึกเลยว่า วันนี้ เราได้กลับมาบ้านแล้ว
     
    พวกเรา ไม่อาจเปลี่ยนแปลงประเทศได้อย่างปุบปับทันใด แต่ที่ทำได้คือวางรากฐานและ
    ปลูกฝังจิตสำนึกรัก และอยากทำอะไรให้ประเทศละนะ

  13. อ่านสเปซแกที่ไรเราซาบซึ้งจายทุกทีเรยแอน6^^
     
    แกจำได้มั้ยว่าเรากะแกกะหยกคุยกันว่า
    เรายังรู้สึกเหมือนเดิม เรายังเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่เสมอ…และตลอดไป
     
    6^^

  14. 14 Magician

    รอนิสิต CMU or Caltech กลับไปปีหน้าด้วยนะเว่ย (คนอื่น ไม่ใช่เรา ><)อยากร่วมเหนื่อยกะแกตรงนั้น อยากยืนอยู่ข้างๆแกตอนกอดคอกันบูมอย่างไรก็ตาม.. หัวใจเราอยู่ที่นั่นเสมอวันนี้ เราตั้งใจเรียนวันหน้า เราจะไปเป็นนักวิทยาศาสตร์พัฒนาชาติไทย ( หรือ เด็กไทย)และอาจารย์ที่สวย + ใจดีที่สุดใน ม.วลัยลักษณ์(พี่พงษ์บอกให้เรากลับมาเป็นรัฐมนตรีศึกษาอะแอน – -")

  15. 15 Veerasak Srisuknimit

    เป็นบันไดให้คนรุ่นต่อไปเหยียบขึ้นไป นั่นหล่ะหน้าที่ของเราพูดถึงบูม แล้วอยากกลับไปบูมจริงปีหน้าเราไปแน่ไม่ต้องห่วงรักและคิดถึงจี๊ปปล. วิดีโอ อะไรหรอแอน เราไม่รู้เลย

  16. จะสู้ไม่หวั่น  จะพร้อมฟันฝ่า  นับจากวันนี้
     
    รุ่นเราคงไม่ใช่รุ่นที่จะเปลี่ยนแปลงประเทศ
    แต่รุ่นลูกศิษย์เรา  ต่างหากที่จะเปงคนเปลี่ยนแปลง
    ตอนนี้เราต้องช่วยกันค่อยๆ วางรากฐาน…
     
    สู้ตายไอ้มดแดง


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: