annie : วันนั้น

19มิ.ย.07
 
วันพฤหัสบดีที่ 14 มิถุนายน 2550
วินาทีแห่งการร่ำลา  ณ สนามบินสุวรรณภูมิ
 
 
มันไม่ใช่แค่การส่งเพื่อนไปเรียนต่อต่างประเทศ
แต่เหมือนการรวมตัวของครอบครัว
เพื่อน – พี่ –  น้อง –  ครู    มากันพร้อมหน้า…
โดยนัดหมายบ้าง   ไม่นัดหมายบ้าง
ทุกคนดูตื่นเต้นทีได้เจอกัน   หลังจากไม่ได้พบหน้ากันนาน
(ไม่รู้ว่านานแค่ไหน จากวันที่เจอกันครั้งสุดท้าย แต่ในความรู้สึกเรา มันนานมาก)
 
การเจอกันของพวกเราทำให้สนามบินดูมีชีวิตชีวามากกว่าที่มันเคยเป็น
คำทักทาย  เสียงหัวเราะ  รอยยิ้ม  ของขวัญ  และคำร่ำลา
น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมา
ไม่ใช่เพราะเศร้าที่เพื่อนจะไปเรียนต่อ
(เพราะ skype , MSN  อีกหลากหลาย  messenger ทำให้เราสนทนาข้ามทวีปได้สบาย ๆ )
แต่เพราะคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ ที่เราเคยอยู่ด้วยกัน
และไม่รู้เมื่อไหร่..ที่เราจะมีโอกาสอยู่พร้อมหน้ากันแบบนี้อีกครั้ง
ต่างคน  ก็ต่างมีทางเดินของตัวเอง
 
บางคน..อาจต้องเดินทางไปไกลกว่าครึ่งโลก
 
บางคน..อาจต้องเดินทางไกลหลายร้อยกิโลเมตร
 
แม้ทางที่เราต้องเดิน อาจไม่ยาวไกลเท่าคนอื่น
 
แต่มันคงรู้สึกยาวนาน ถ้าไม่มีพวกแกอยู่ข้าง ๆ
 
 
 
บางครั้ง..
ความผูกพัน ก็ทำให้เรายึดยิดแต่กับสิ่งเดิม ๆ
 
ทำไงก็ไม่หายซะที 
 
(ขอโทดนะ)
 
 
 
 
ปล.1  การนอนคนเดียวนี่มันเหงากว่าที่คิดเยอะเลย
ปล.2  ขอบคุณ "ที่นั่น"  ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน     
ปล.3  ถึงเด็กน้อย ณ แดนไกล …เราเชื่อในตัวพวกแกเสมอ  สู้ ๆ นะ
 
 
Advertisements


9 Responses to “annie : วันนั้น”

  1. เราก้อรู้สึกเหมือนกันว่า…เตียงเนี้ย…มันหย่ายจัง
    นอนคนเดียวแอบกลัวผีว่ะ  ห้าๆ
    ถึงจะต้องเหงาบ้าง…เวลาคิดถึงพวกแก….แต่เราก้อจะคิดถึงเว่ย….(ดูโรคจิตๆ…ชอบอารายเปลี่ยวๆ ห้าๆ)

  2. แอบมาเมนต์คร้าบ
    นี่ก้อยืมเนตแอนใช้ อิอิ สู้ๆๆๆๆ

  3. อ่านเมื่อวาน เม้นท์วันนี้ อืม ที่แกบอกว่า"ยังยึดติด"หนะ เราเองก็เป็น แต่คิดว่ากาลเวลาคงทำให้เรารู้สึกถึงปัจจุบัน และอดีตเข้าสักวัน ถึงแม้ว่าเราไม่ค่อยอยากให้วันนั้นมาถึงก็เหอะ
    …อยากให้ไม่มีวันพรุ่งนี้ มีแต่วันนี้ที่มีแต่พวกเรา….

  4. ดีใจที่สุดเลยที่เห็นอุลตร้าแอ่นแอ๊นอัพสเปซตอนนี้ การบ้านกำลังทับเด็กน้อยตาย T T ไม่มีเวลาออนเอ็มเลยแต่ ยังมีเวลาคิดถึงแก..อย่าลืมๆๆ อัพบ่อยๆๆ (จาก แฟนคลับ)

  5.  
    อืม…เส้าเหมือนกันนะที่ต้องจากกัน(ไปเกี่ยวไรด้วยเนี่ย -"-)
     
    แหมๆ เล่นย่องไปหาถึงถิ่น ไม่มาไม่ได้แล้ว
    ดีจัง  เพื่อนๆมีอนาคตสดใส เราก้อต้องตั้งใจหมือนกันนิ
    สู้ๆ นะน้องเอ๋ย ชีวิตมหาลัยยังมีอะไรอีกเยอะ
    ส่วนเรื่องแข่งบาส ไปดูแน่นอนถ้าทำงานเส็ดนะ เหอๆ
    ไปละๆ อยุ่กับชมรม รักเพื่อนชมรมให้มากๆ
    เจอกันที่คณะนะ
     
    —-P\’KuL—-
     

  6. งืมๆ ไว้วันไหนพี่มีโอกาสได้ไปบ้างต้องไปส่งพี่ด้วยนะ
    ป้าแก่นี่…บ่อน้ำตาตื้นเช่นเคยเสมอต้นเสมอปลายดีเนอะ…๕๕๕

  7. 8 Veerasak Srisuknimit

    อย่างที่แกบอกเรา"การจากกัน ทำให้การพบกันของเรา มีความหมายมากขึ้น"รักและคิดถึงแกเสมอนะแอนเด็กชายมุ่งมั่น

  8. อย่าเศร้าไปเลยน้องแอน เพราะทุกเวลที่ผ่านมามันจะยังคงดำเนินต่อไปตราบเท่าที่ใจเราต้องการ
    แค่เราไม่ลืมกัน แค่เรายังห่วงกัน แค่นั่นก็เพียงพอแล้ว


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s


%d bloggers like this: