ผ่านพ้นปีใหม่มาได้ 1 สัปดาห์ถ้วนกว่าๆ
หลังจากดูหนังเรื่อง New Year’s Eve มา ก็นึกได้ว่าปีนี้ยังไม่ได้ตั้งปณิธานอะไรเลยนี่หว่า
อันที่จริง ปีก่อนๆ เนี่ยตั้งไว้แล้วก็ทำไม่ค่อยจะสำเร็จ ตั้งไว้ให้ละอายตัวเองเปล่าๆ
ปีนี้เลยคิดว่า ตั้งเอาเรื่องง่ายๆ ละกัน

พอดีตอนไปดูหนังเห็นหนังตัวอย่างน่าดูหลายเรื่องในปีนี้
งั้นปณิธานอันนี้ เอาเป็นรายชื่อหนังที่จะดูในปี 2012 ละกัน
ถึงแม้จะดูได้ไม่ครบทุกเรื่อง อย่างน้อยก็เป็น List เตือนใจได้ก็ยังดี

มาเริ่มกันเลย…

1.The Girl with the Dragon Tattoo
กำหนดเข้าฉาย : 05/01/2012

เป็นหนังที่ถูกพูดถึงอย่างหนักหน่วงในช่วงที่ผ่านมานี้
ดูแล้วน่าจะโหด และไม่ธรรมดา

2.My Week with Marilyn
กำหนดเข้าฉาย : 12/01/2012

หนังดราม่า base on true story ของมาริลีน มอนโร
แค่ดู trailor ก็ได้กลิ่นดราม่าโชยมาอ่อนๆ

3.Warrior
กำหนดเข้าฉาย : 12/01/2012

หนังว่าด้วยคู่พี่น้องชกมวยที่พาลให้คิดถึงเรื่อง Fighter ขึ้นมายังไงยังงั้น

4.ATM เออรัก..เออเร่อ
กำหนดเข้าฉาย : 19/01/2012

หนังไทยค่าย GTH ที่ออกจะเพี้ยน ๆ แต่ถ้าไม่ดูเดี๋ยวตกเทรนด์ชาวบ้านเค้า ยอมไม่ได้

5. Faces in the Crowd (Limited)
กำหนดเข้าฉาย : 19/01/2012

เรื่องของคุณครูประถมที่ดันไปเห็นฆาตกรโรคจิต
แต่แล้วก็ถูกทำร้ายจนกลายเป็นโรคจิตจำหน้าใครไมได้ซะงั้น
เรื่องดูหลอนๆ ผสมไล่ล่านิดหน่อย ไม่ค่อยใช่แนวเลย แต่ก็น่าดู

6.The Iron Lady
กำหนดเข้าฉาย : 02/02/2012

เรื่องของนายกหญิงอังกฤษที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนาหู แม้กระทั่งตอนมาทำเป็นหนัง
ป้าเมอริล สตีฟ สุดโหดเขาพันตัวมาเป็นนายกหญิงในเรื่องนี้
แค่ไปดูการแสดงของป้า 15 นาทีก็คุ้มค่าตัวแล้วล่ะ

7.Man on a ledge
กำหนดเข้าฉาย : 02/02/2012

เรื่องของชายหยุ่มที่บังเอิญไปพัวพันกับอะไบางอย่างที่ซับซ้อนซ่อนเงื่อน
จนโดนตำรวจไลล่า ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่มีความผิด
Trailer ทำได้ดีแบบน่าดู อยากรู้ตอนต่อไป

8.วาเลนไทน์ สวีทตี้
กำหนดเข้าฉาย : 09/02/2012

ภาคต่อของ สคส.สวีตตี้ อยากรู้ว่าสายป่านจะได้กับโก๊ะตี๋มั้ย
ความรักของบีมกับจ๋าจะเป็นยังไง ติดตามได้ในเรื่องนี้
เป็นแฟนคลับ M39 มาทุกเรื่อง เรื่องนี้คงไม่พลาด แถมมีคนนัดไว้แล้วซะด้วยสิ หุหุ

9.W.E.
กำหนดเข้าฉาย : 09/02/2012

เจ๊มาดอนน่าแกมาทำหนังเกี่ยวกับความรักของพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดที่ 8
คู่ขนานไปกับความรักของหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง ช่างน่าดูชมมิใช่น้อย

10.Jack and Jill
กำหนดเข้าฉาย : 16/02/2012

อดัม แซนเลอร์สองคน ในร่างหญิง ชาย ฝาแฝด
แฟนคลับห้ามพลาดด้วยประการทั้งปวง
เตรียมเสียงฮา แล้วมาด้วยกัน

11.The Ides of March
กำหนดเข้าฉาย : 23/02/2012

หนังเล่าเรื่องความสกปรกของวงการการเมืองสหรัฐฯ
ซึ่งไม่รู้ว่าจะเน่าน้อยหรือมากกว่าของไทย แต่ก็น่าไปดู
เพราะเค้าว่า ดูหนังดูละคร แล้วจะได้มาย้อนดูตัวเอง

12. A Dangerous Method
กำหนดเข้าฉาย : 23/02/2012

หนังว่าด้วยเรื่องจิตวิเคราะห์ของซิกมันด์ ฟรอย์ และ คาร์ล จุง
กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ที่เค้าสองคนชอบวิเคราะห์นักหนา
เห็น trailer แล้วโคตรอยากดูเลย แอร๊ยยยยย.

13.Mirror Mirror
กำหนดเข้าฉาย : 15/03/2012

กรี๊ดสลบกับสโนวไวท์ ในแบบฉบับทาร์เซ็ม ซิง
ผกก. เรื่อง The cell และ The fall ที่ภาพสวยงามอลังการ
แต่เรื่องนี้ดู trailer แล้วธรรมดาจัง
ปล. จูเลีย โรเบิร์ต เริ่ดอ่ะะะะ

14.Always: Sunset on Third Street 3
กำหนดเข้าฉาย : 22/03/2012
หลังในดวงใจอีกเรื่องหนึ่ง ดูมาแล้วทั้งสองภาคและประทับใจทั้งสองภาค
เรื่องนี้ขึ้น Recommend by Pilaipan เลยค่ะ
ปล. ใครสนใจอย่าลืมหาภาค 1,2 มาดูก่อนนะ

15.The Lucky One
กำหนดเข้าฉาย : 26/04/2012

เรื่องสุดโรแมนติกของนายทหารที่บังเอิญเก็บรูปผู้หญิงได้
และใช้เป็นเครื่องลางกันกระสุนประจำตัว (สมัยนี้จตุคามขายไม่ออกแล้วเว้ยเฮ้ย)
สุดท้ายก็ออกตามหาหญิงสาวในรูปและเกิดดราม่าพรั่งพรูดังนี้ตัวอย่าง
ปล. ฉาก XXX เยอะจังเลยอ่า  >,<

16. Dark Shadows
กำหนดเข้าฉาย : 11/05/2012 (USA)

หนังใหม่ของทิมเบอร์ตัน รับรองว่าต้องมีจอห์นนี่ เดปป์
ชอบ ผกก. เป็นการส่วนตัว แม้ว่าจะผิดหวังกับ Alice มาก็ตาม

17.Madagascar3
กำหนดเข้าฉาย : 07/06/2012

ไปกรี๊ดกร๊าดกับความน่ารักอีกครั้งและอีกครั้ง

ปล. ถ้ามีแต่ 3D นี่เห็นมีจะอดดู เพราะเงินหนูไม่มีค่าาาา

18.The Amazing of Spider-Man
กำหนดเข้าฉาย : 03/07/2012 (USA)

หนัง Remake Spider-Man อยากจะรู้ว่ามันจะดีกว่าเก่ามั้ยยย

19.The Dark Knight Rises
กำหนดเข้าฉาย : 19/07/2012

หลังจากยกให้ The Dark Knight เป็นที่หนึ่งในดวงใจไปแล้ว
มาดูกันว่า The Dark Knight Rises จะมาช่วงชิงตำแหน่งไปได้หรือไม่
ขอชื่นชม โนแลนอีกสามพันหกร้อยครั้ง โดนทุกเรื่องจริงๆ คนนี้

20.Step up 4Ever

กำหนดเข้าฉาย : 26/07/2011
หลังจากดูสามภาคมาหมาดๆ (แบบว่าแอบเชย) ก็พบว่าหนังเรื่องนี้ทำได้ดีมาก
จนขอสมัครตัวเป็นแฟนคลับ และจะติดตามเรื่อยไปไม่หยุดยั้ง
ปล. เต้นหน้ากากแม่งหลอน จนไม่กล้าดูต่อเลยอ่ะ

21.Skyfall
กำหนดเข้าฉาย : 08/11/2012
Trialer ยังไม่ออกจ้า รอกันไปก่อน
ภาคต่อของเจมส์ บอนด์ สายลับ 007 ที่รู้จักมาตั้งแต่เด็ก
ภาคนี้จะมาไม้ไหน และสาวของพี่แกจะสวยขนาดไหนคงต้องติดตาม
แต่บอนส์แม่งแก่ไปแล้วป่าววะ >,<

22.Les Miserables
กำหนดเข้าฉาย : 07/12/2012 (USA)
หนังที่ Remake จากหนังเก่าที่เอาเนื่องเรื่องมาจากหนังสือชื่อดังอีกทีหนึ่ง
ผลงาน ผกก. The King’s Speech ที่เค้าว่าดีนักหนา(แต่เรายังไม่ได้ดู)
ว่าด้วยเรื่องของนักโทษแหกคุกคนหนึ่ง ไม่แอคชั่นแบบ prison break
ออกแนวสะท้อนสังคมมากกว่า

23.ตุ๊กกี้ 2
กำหนดเข้าฉาย : ยังไม่ทราบ
เป็นแฟนคลับตุ๊กกี้อย่างเหนียวแน่น
แม้ว่าภาค 1 จะห่วยไปหน่อย ตุ๊กกี้จะไม่เปล่งประกายเท่าที่คิด
แต่ก็ยังจะติดตามต่อไปไม่ลดละ

24.มือปืน พระ อาทิตย์
เข้าใจว่าน่าจะเป็นหนังในซีรีส์ มือปืนไตรภาค
มือปืน/ดาว/พระ/เสาร์.
มือปืนดาวพระศุกร์ (หมากแก่อันตราย)
และ มือปืนพระอาทิตย์
ยังไม่ได้ดูทั้งสองภาคก่อนแต่เค้าว่ากันว่ามันก็โอเค

25.X-Men Origins: Magneto
กำหนดเข้าฉาย : ยังไม่ทราบ
ยังไม่มี Official Trailer นะจ๊ะ ดูนี่ไปก่อน

ชอบ X-Men ตรงที่มันมีรายละเอียดซุกซ่อนไว้ทุกกระเบียดนิ้ว
สาวก X-Men ต้องไม่พลาดด้วยปรการทั้งปวง ,, i <3 Marvel

——————————————————————————————-

หมดแล้วเท่าที่รู้และอยาก
พถึงเวลาจริงๆ เรื่องที่อยากบางเรื่องก็ไม่อยากดูซะแล้ว
หรือเรื่องที่ไม่อยากดู ก็เกิดอยากดูขึ้นมา อย่างงี้แหละชีวิตมนุษย์
ใครมีเรื่องอะไรก็แนะนำกันมาได้นะ,,

ขอขอบคุณ
- วิชา Life ref film ที่ทำให้ดูหนังลึกลงไปอีกครึ่งขั้น
- IMDB.com : แหล่งข้อมูลขนาดใหญ่ของ blog นี้
- คุณ Filmzlap แห่ง Pantip.com สำหรับข้อมูลหนังปีหน้า
- Youtube.com : แหล่งรวม Trailer หนังทุกเรื่องทกภาคตั้งแต่สมัยคุณย่า
- ทุกคนที่เคยได้มีเวลาร่วมกันกับหนังทุกเรื่องที่เคยดู เลิฟยู จุ๊บๆ <3

อุโมงค์ผาเมืองเป็นหนังไทยที่ถูกพูดถึงอยู่ประมาณหนึ่ง ด้วยความที่หนังตัวอย่างทำออกมาสวยงามน่าชม
มุมกล้อง แสงสี โลเคชั่น สวยงามตามฉบับหม่อมน้อย
และยังมีดาราแม่เหล็ก อย่าง พลอย อนันดา มาริโอ้ ก็ทำให้เรื่องนี้ดึงดูดผู้ชมได้ประมาณหนึ่ง

หลังจากฟังความเก็นคนที่ไปดูมาแล้ว หลายคนว่าดี หลายคนว่าห่วย บางส่วนว่าน่าเบื่อ
ส่วนคนอีกเยอะบอกให้ไปดูเอง (เออ แล้วกูจะมัวไปถามคนอื่นทำไม)
สุดท้ายต้องยกความดีให้หนังในโรงที่ไม่มีเรื่องอะไรน่าดูเลย อุโมงค์ผาเมืองจึงเข้าวินไปอย่างง่ายดาย

หลังจากได้ดูแล้วทำให้คิดถึงพล็อตเรื่องราโชมอน (ที่อาจารย์คาบ Life ref film เคยอ้างถึงให้ฟังบ่อยๆ)
จะเรียกได้ว่า อุโมงค์ผาเมือง คือ ราโชมอน ภาคคนไทยก็ไม่เกินไปนัก
ในตัวหนังเองก็ให้เครดิต เรื่องนี้อย่างชัดเจนในตอน Open Credit

เล่าคร่าวๆ หนังก็อยากจะบอกว่า เกิดเหตุฆาตรกรรมขึ้น
คนตายเป็นขุนศึกหล่อเหลามีไฝใต้ตา (อนันดานั่นเอง) โดนแทงทะลุอก
ส่วนพลอย เป็นเมียขุนศึก สวยสง่าสมฐานะ , ตัวละครสุดท้ายที่เกี่ยวข้อก็คือโจรป่าใจหยาบ
ที่เป็นผู้ร้ายข่มขืนพลอย และฆ่าอนันดาในคราเดียวกัน

ส่วนหลังจากนี้จะมีเปิดเผยเนื้อหาถาพยนตร์ ไม่เหมาะสำหรับคนเกลียดการสปอยล์————–

ประเด็นหลักที่หนังต้องการนำเสนอ คือเรื่อง มุมมอง
เรื่องราวการฆาตรกรรมถูกเล่าผ่านมุมมองของคนสามคน โจร, ขุนศีก, เมียขุนศึก
โดยแต่ละคนก็เล่าเรื่องผ่านมุมมองของตนเอง ใส่สีตีไข่
บิดเบือนเรื่องราวจนไม่สามารถบอกได้ว่าใครพูดความจริง

“คนเรามักจะเห็นในสิ่งที่อยากจะเห็น และได้พูดในสิ่งที่อยากจะได้ยิน”

โจรป่า เล่าว่าตนเป็นคนฆ่าขุนศึก, เมียขุนศึก บอกว่าตัวเองฆ่าผัวตาย,
ส่วนตัวขุนศึก บอกว่าตัวเองฆ่าตัวตาย
ใครพูดความจริง?  

โลกทุกวันนี้ก็ไม่ต่างไปจากในหนัง คนเราเลือกจะเชื่อในสิ่งที่อยากเชื่อ พูดในสิ่งที่อยากได้ยิน
โกหกบิดเบือนความจริง และหาเหตุผลร้อยแปดมารองรับ เพียงเพื่อหลอกตัวเองว่าเราทำสิ่งที่ถูก

แม้แต่คนตัดฟืนที่แสดงตนเป็นคนบริสุทธิ์มาตลอด ก็ยังโกหกปิดบังความไม่ดีของตัวเองไว้
หนังก็แค่จะสอนให้เรารู้ว่า แม้แต่สิ่งที่เราเชื่อว่าจริง ก็ยังมีความไม่จริงปนอยู่เสมอ.

พระ สัปปะเหร่อ คนตัดฟืน  ก็เปรียบได้กับคนดูอย่างเราๆ
บางคน  เห็นแค่ความจริงด้านเดียว มองแต่ด้านดี พอเห็นด้านร้ายขึ้นมาก็ทำใจไม่ได้
บางคน  เห็นความเป็นจริงของโลก ด้านชากับชีวิต คิดซะว่าถ้าเราไม่ทำ(ชั่ว) คนอื่นก็ทำอยู่ดี
บางคน  เหมือนจะเป็นคนดี พยายามแสดงตนว่าเป็นคนดี ทั้งๆ ที่ก็มีมุมมืดที่ซอนอยู่
เราเป็นคนแบบไหน?

สุดท้ายแล้ว ตัวละครสัปปะเหร่อก็ให้คำตอบที่ปฏิเสธไม่ได้ว่า จริง!
“คนเรามันก็มีดีบ้างชั่วบ้าง มันไม่สำคัญนักหรอก เวลาในชีวิตเราก็เหลือกันไม่มาก
ไม่รู้ว่าจะมานั่งตัดสินผิดถูกให้เสียเวลาไปทำไม สู้เอาชีวิตที่เหลือไปทำสิ่งที่ดีไม่ดีกว่าหรือ”

อีกหลายประเด็นที่คุณสัปปะเหร่อกระทบกระแทกได้โดนใจ
กาให้ความสำคัญกับการเป็นคนใหญ่โต เป็นฮีโร่ เป็นคนมีชื่อเสียง
หรือ คำจิกกัดผู้หญิงในเรื่อง ล้วนแล้วแต่เด็ดดวงทั้งสิ้น
ชอบบทสัปปะเหร่อ และการแสดงของพงพัฒน์มากกกกกก  มากที่สุดในเรื่อง

โดยรวมแล้วหนังให้มุมมองที่ดี แถมทิ้งท้ายด้วยแสงสว่างแห่งศาสนา
เหมือนพยายามจะกระตุ้นให้คนเราทำดี กลับตัวกลับใจเป็นคนดี

เสียแต่ว่าการเฉลยปมปริศนา ตรงไปตรงมาจนไม่ค่อยมีอะไรให้ถกต่อ
แต่ก็นั่นแหละ ถ้าหนังไทยทำคลุมเครือไปอาจจะโดนด่าว่าดูไม่เข้าใจ ก็เรามันไม่ใช่ Inception หนิ !!!

เอเป็นว่าสรุปสั้น ๆ สำหรับเรา. เป็นหนังไทยที่น่าดูอีกเรื่องหนึ่งค่ะ

สิ่งที่น่าสนใจ

-อ้างอิง : อุโมงค์ผาเมือง by wikipedia
- PANTIP  : ประเด็นเรื่องลูกหกคนของชายตัดฟืนในหนัง
- ราโชมอนฉบับญี่ปุ่น : จุดกำเนิดของอุโมงค์ผาเมือง

(ที่อาจจะวุ่นวายกว่า )

หลายคนถามฉันว่า ไปค่ายได้อะไร? ทำไมถึงไปทุกปี? ไม่เบื่อรึไง?
ขอตอบคำถามที่ง่ายที่สุดก่อนว่า ไม่เบื่อ ไม่เคยเบื่อ
เหตุผลที่ไปทุกปีก็เพราะรักที่จะไป

สำหรับคำถามที่ยากที่สุด ไปค่ายได้อะไร?
เอาจริงๆ ฉันก็กลั่นกรองมาเป็นคำพูดที่สวยหรูยากเหมือนกัน
เอาเป็นว่าที่แน่ ๆ ตอนนี้ได้หนุ่มร่างอ้วนมาไว้ในครอบครองหนึ่งคน (ฮาาาาาาา)

ส่วนอย่างอื่นนะเหรอ.?
คำตอบจากปากฉัน อาจไม่สมบูรณ์เท่าการหาคำตอบด้วยตัวคุณเอง

ค่ายยุววิศวกรบพิธ เป็นค่ายสร้างค่ายแรกในคณะวิศวฯ จุฬาฯ
สำหรับฉัน ความสำคัญมันไม่ได้อยู่ที่คำว่าค่ายแรก
เพราะถ้าตราบใดที่ไม่มีการสานต่อ ค่ายแรกก็ย่อมมีวันสุดท้ายได้

แต่สำหรับฉัน ความสำคัญของมันอยู่ที่ประสบการณ์ที่หายาก
จะมีซักกี่ครั้งที่เราทำงานแบบกรรมกร ผสมปู เทปูน ขับโม่ ผูกเหล็ก ยกเหล็ก

มิตรภาพระหว่างพี่น้อง ทุกคืน ทุกวัน ที่เราได้แสดงความห่วงใย
คำถาม “เหนื่อยมั้ย” “พักก่อนมั้ย” เวลาที่เรามาแลกเปลี่ยนความคิด
ล้อมวง ร้องเพลง ฟังเพลง ขอเพลง. และ secret activity ที่ไม่อาจกล่าวได้

จะมีซักกี่ครั้งในชีวิต ที่คนทั้งสี่ชั้นปีจะได้ออกแรง เพื่อคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง
ได้มาใช้ชีวิตในที่ห่างไกล ไม่มีน้ำแข็ง ไม่มีน้ำเย็น ไม่มีทีวี ..

คนที่ติดน้ำอัดลมขนาดหนักอย่างฉัน ยังยอมทิ้งมันไปกินน้ำธรรมดาบนค่าย
บางคนที่ติดละครเป็นบ้าเป็นหลัง ยังเลือกไปค่าย ที่ไม่มีแม้ทีวีซักเครื่อง
หลายคนที่บ้า facebook เข้าเส้น ยังพร้อมทิ้งเทคโนโลยีทุกชนิดไปอยู่ค่าย
บางคนที่ติดแฟน ชนิดขี้ติดตูด ยังเลือกหนีแฟนไปค่าย

เคยสงสัยมั้ยว่าทำไม? ฉันเคยสงสัย แต่ฉันไม่เคยได้รับคำตอบ
สุดท้ายฉันกลับมามองตัวเองอีกที ฉันกลายเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นซะแล้ว

คนหลายคนเห็นตรงกันว่าเวลาสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัยช่างแสนสั้น
(อย่างน้อยก็พวกปีสี่ที่กำลังจะจบการศึกษาในเร็ววันนี้)
หากจะมีสักครั้งที่เราได้มีโอกาสทำอะไรที่อยากทำ – ทำ
คงมีหลายคนคิดอยากขึ้นค่าย – อย่าเพียงแค่คิด

เผื่อบางทีการขึ้นค่ายอาจทำให้คุณค้นพบตัวเองว่าคุณไม่ได้ชอบมัน
เผื่อบางทีการขึ้นค่ายอาจทำให้คุณค้นพบตัวเองว่าคุณเกิดมาเพื่อมัน
ไม่ว่าอย่างไร ขอให้คุณได้ค้นพบด้วยตัวคุณเอง

เตือนตัวเองไว้เสมอว่า
สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น จะมีซักกี่ครั้ง ที่เราได้มาทำอะไรอย่างงี้

สี่ปีของฉันกำลังจะหมดลง..พร้อมกับความภูมิใจ  : )

ปล.

ขอบคุณ โสฬส CP34 – ตัดสินใจเขียนบล๊อกนี้เพราะแว่วๆ มาว่าแกจะขึ้นค่ายนะเนี่ย ^^

ขอบคุณ เพลง “สี่ปีในชีวิตวัยรุ่น จะมีซักกี่ครั้ง ที่เราได้มาทำอะไรอย่างงี้” แรงบันดาลใจตลอดกาล
ใครอยากฟังเพลงนี้ฉบับเต็ม เจอกันได้ที่ VESC39 นะ

ถึงคนข้างล่าง ดูแลตัวเองดีดี รีบตามขึ้นไปให้เรามีครบ “สองสิ่ง” นะ   : )

Dialogue in the Dark เป็นนิทรรศการที่จัดขึ้นเพื่อความเข้าใจผู้พิการทางสายตา
มีต้นกำเนิดที่เยอรมันโดยคุณแอนเดรียส ไฮเนกี้ นี่ก็เป็นโอกาสดีที่ได้มาจัดแสดงในเมืองไทย
หมูแป้ง ได้บอกมาว่าเป็นนิทรรศการที่ไม่ควรสปอยล์ใดๆ ทั้งสิ้นเพื่อความสุขในการรับชม

แต่ตามสไตล์พิไลพรรณแล้วขอบอกเล่าสักเล็กน้อย ; )
เป็นการเรียกน้ำย่อยแต่ยืนยันว่าไม่สปอยล์ส่วนสำคัญ
ถ้าหากใครอยากได้รับอรรถรสแบบเต็มๆ ไปดูก่อนแล้วค่อยมาอ่านก็ดีนะ : )

Dialogue in the Dark มีอีกชื่อเก๋ๆ คือ “นิทรรศการที่มองไม่เห็น”
ใช่แล้วค่ะ ! มันมองไม่เห็นอะไรเลยจริงๆ

ตลอดการชมนิทรรศการที่ใช้เวลาประมาณเกือบ 1 ชั่วโมง
เราจะได้พักสายตาในความมืด และหันมาใช้ประสาทสัมผัสอื่นๆ ในการรับรู้แทน
แหม..เล่าแค่นี้ก็ดูน่าสนใจแล้วใช่มั้ยล่ะ

ฉันตัดสินใจไปชมนิทรรศการคนเดียว ไม่มีเพื่อนพ้องน้องพี่ติดตามไปแต่อย่างใด
นิทรรศการถูกจัดไว้เป็นรอบ ทุกๆ 15 นาที มีไกด์นำชมตลอดนิทรรศการ
รอบที่ฉันไป มีคนเข้าชมเพียงสามคน สองคนเป็นคู่รักกัน อีกคนคือฉันเอง!!

สำหรับฉัน นิทรรศการนี้เป็นนิทรรศการที่แปลกที่สุดตั้งแต่เคยพบเจอมา
แน่นอนว่ามันทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่าง

โดยปกติฉันเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยแสดงออก กับคนแปลกหน้า
ในระหว่างชมนิทรรศการหากมีคำถามชี้ชวนให้ตอบ ดีมั้ย? เป็นไง?
ฉันก็มักเลือกที่จะพยักหน้า ส่ายหน้า หรือยิ้มแทนการพูดออกไป
โดยลืมไปว่าในความมืดนั้น เราไม่สามารถเห็นกันและกันได้
ไกด์และเพื่อนที่ร่วมทางไปกับฉันไม่สามารถรับรู้ความคิดและความรู้สึกฉันได้

ฉันว่าบางครั้งคนตาดี ก็ไม่ต่างกับคนตาบอด
หลายครั้งที่เราทำอะไรให้ใคร แต่เค้าไม่รับรู้ , พูดอะไรกับใครแต่เค้ากลับไม่ได้ยิน
หลายคนมาตีโพยตีพาย ว่าทำไมเค้าไม่สนใจเรา ไม่เข้าใจเรา
โดยไม่ได้ถามตัวเองเลยว่า เราพูดดังพอให้เค้าได้ยินรึยัง ,
การกระทำเราชัดพอให้เค้ารู้สึกหรือเปล่า

บทเรียนที่ฉันได้จากความมืด สอนฉันให้รู้ว่า
การแสดงความรู้สึกมีขอบเขตล่างของมัน
ถึงจะแสดงออกแต่ถ้าน้อยเกินไป สิ่งที่เราทำไปก็มีค่าเท่ากับศูนย์
เหมือนที่ฉันพยักหน้า หรือยิ้ม ก็ไม่มีใครรับรู้ได้ในความมืด

เพราะฉะนั้น …
ถ้าจะ(แค่)ยิ้มให้ใคร ขอให้มั่นใจว่าเค้ามองเห็น
ถ้าจะบอกรักใคร  ขอให้มั่นใจว่ามันดังมากพอ
ถ้าจะทำอะไรให้ใคร ขอให้มั่นใจว่าเค้าจะรับรู้ถึงสิ่งนั้น
แทนที่จะบอกแม่ว่า “ดูแลตัวเองดีดีนะคะ” ก็บอกไปเลยเถอะว่า “หนูคิดถึง”

นี่เป็นเพียงบทเรียนเล็กๆ บทหนึ่งจากความมืด
มีอีกหลายบทเรียนสำคัญที่ฉันได้รับจากการไปชมนิทรรศการครั้งนี้
แต่ไม่อยากจะบอกเล่ามากไปจนไปทำลายอรรถรสของการรับชมจริงๆ

หากใครอยากได้รับบทเรียนที่มีค่าแบบที่ฉันได้รับ
ขอแนะนำให้ไปชมนิทรรศการ “บทเรียนในความมืด : Dialogue in the Dark”
ตอนนี้จัดอยู่ที่ อพวช. จามจุรีสแควร์ ชั้น 4
ฉันว่ามันเป็นโอกาสดีที่เราจะได้สัมผัสสิ่งที่พิเศษขนาดนี้

ใครๆ ก็ว่า สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น
แต่สิบตาเห็นก็ไม่สู้มือคลำ.. จริงมั้ย ? : )

.

ขอบคุณ.. จิ๋ว พุด มิ๊ง สามคนที่ไม่รู้จักกัน แต่ทำให้ฉันได้บทเรียนที่มีค่า
ขออุทิศบล๊อกนี้ให้แก่..คนตาบอดทุกคนที่อยู่บนโลกใบนี้ : )

.

.

.

.

.

รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับนิทรรศการ
บทเรียนในความมืด : Dialogue in the Dark
จัดดแสดงที่ องค์การพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์แห่งชาติ (อพวช.)
ชั้น 4 จามจุรีสแควร์ : นิทรรศการมีเป็นรอบทุกๆ 15 นาที
เริ่มตั้งแต่เวลา 11.00 ถึงประมาณ 18.00
ใช้เวลาเข้าชมนิทรรศการประมาณ 1 ชั่วโมง
สอบถามเพิ่มเติมหรือโทรจองที่ 02 577 9999
ค่าเข้าชม : ผู้ใหญ่ 90 บาท / เด็ก-นักเรียน-นักศึกษา 50 บาท

เรื่องที่ว่าเนี่ยก็คือเรื่อง Dead Poet Society อันลือเลื่อง
หนังเรื่องนี้ถูกสร้างขึ้นในปี 1989 ตอนนั้นกวาดรางวัลไปเยอะแยะ
และสร้าง impact ให้กับวัยรุ่นในอเมริกาไม่น้อยเลยทีเดียว.

เชิญรับชมตัวอย่าง

Dead Poet Society เป็นเรื่องของโรงเรียนชื่อดัง Wolton
สถานที่ผลิตนักเรียนชั้นหัวกระทิ มีจารีตแบบแผนมายาวนาน
นั่นทำให้กฎระเบียบที่นี่เคร่งครัด รวมทั้งวิธีการสอนก็คร่ำครึ

จุดกำเนิดของเรื่องราวอยู่ครูวรรณกรรมคนใหม่ – คีตติ้ง (Keating)
เค้ามีวิธีการสอนแบบใหม่ การจูงใจนักเรียนที่น่าทึ่ง จนเป็นแรงบันดาลใจ
ให้นักเรียนกลุ่มนึงตั้งชมรมที่ชื่อว่า Dead Poet Society ขึ้นอย่างลับๆ

“Carpe diem” — Seize the day

บทเรียนแรกของครูคีตติ้งเริ่งด้วยวาทะเด็ดของเชคสเปียร์
ถ้าให้แปลเป็นไทยก็อาจจะแปลได้ว่า
จงฉกฉวยวันเวลาเอาไว้ เพราะในที่สุดเราก็ต้องตายกลายเป็นซากให้หนอนแดก
ดังนั้น ถ้าไม่อยากให้หนอนแดกฟรีๆ ก็จงรีบทำอะไรก่อนตาย ; )
อยากทำอะไร — ทำ
อยากเป็นอะไร — เป็น
อยากเป็นนักเขียน — เขียน
อยากบอกรักใคร — บอก
อยากสวย — สวย
อยากแอ๊บแบ๊ว — ก็แอ๊บบ๊ว

ไม่ต้องสนหมาแมวหน้าไหนทั้งนั้น
ถ้าพูดภาษาวัยรุ่นเดี๋ยวนี้ก็ต้องว่า “อย่าไปแคร์สื่อ”
ถ้าเป็นวินทร์ก็จะต้องให้เหตุผลว่า “เพราะวันนี้เป็นวันแรกของวันที่เหลือ”

เพราะฉะนั้น  คา เป เดียม : ))

บทเรียนที่สอง มองทุกสิ่งจากมุมที่แตกต่าง

เชื่อว่าฉากที่ครูคีตติ้งขึ้นไปยืนบนโต๊ะหน้าห้องคงเป็นฉากที่อยู่ในใจใครหลายคน

“Why do I stand up here? Anybody?
I stand upon my desk to remind yourself that we must constantly look at things in a different way. “

มุมมองที่แตกต่างทำให้เรามองหลายสิ่งหลายอย่างเปลี่ยนไป
มุมสองที่แตกต่างของครูคีตติ้งทำให้วิธีการสอนแหกขนบออกไป
เช่นกัน มุมมองใหม่ๆ ของนักเรียนทำให้พวกเค้ากล้าที่จะทำสิ่งใหม่ๆ

ในฐานะคนที่อยากเป็นครู อยากมอบโล่ให้ครูคีตติ้ง ที่เข้าใจสรรหาวิธีการสอน
ทำให้นักเรียนมีความสุขกับการเรียน ทำให้นักเรียนมีพลังที่จะต่อสู้
อยากเป็นครูที่ inspire เด็กๆ ได้ขนาดนี้บ้างจัง : )

อีกหลายบทเรียนที่ถูกบรรจุไว้ในตำรา(ที่ไม่ใช่หนังสือ)ของครูคีตติ้ง
ล้วนแล้วแต่สะกดใจทั้งนักเรียนและคนดูได้อยู่หมัด
อยากให้ครูทั้งโลกเป็นแบบนี้จัง : )

Dead Poet Society มีอีกหลายประเด็นที่ฉันไม่ได้หยิบยกมาพูดไว้ตรงนี้
ขอบอกว่ามันเป็นเรื่องที่คนรักการอ่าน,คนรักหนัง,คนรักเรียน,เด็ก,วัยรุ่น,ผู้ใหญ่ รวมไปถึงวัยชรา ไม่ควรพลาดในช่วงชีวิต
แม้ว่าฉันจะเคยอ่านฉบับหนังสือมาก่อนหน้านี้แล้ว ก็อดที่จะสนุกไปกับหนังไม่ได้

ก็คิดดูว่า หนังปี 1989 แต่โดนใจสาวยุค 2000 : )
ไม่เรียกว่าดีก็ไม่มีนิยามอื่นแล้วละจ้าา

(^,^)bb ยกให้สองนิ้วเลย

ปล. ชอบชื่อเรื่องภาษาไทยของหนังเรื่องนี้แฮะ
“ครูครับ เราจะสู้เพื่อฝัน”

สิ่งที่น่าสนใจอื่นๆ
หนังสือเรื่อง สมาคมกวีไร้ชีพ
หนังสือเล่มนี้ถูกเขียนขึ้นมาจากหนัง!! แนะนำให้ดูหนังก่อนอ่านน่าจะมีอรรถรสกว่านะ : )

คำประกาศชมรมกวีไร้ชีพ
ถูกเขียนโดยชาว ThaiPoetSociety ตอนครบรอบ 20 ปีของหนัง น่าสนใจดีนะ!

Final Script – Dead Poet Society
บทหนังทั้งเรื่องของหนัง อ่านกันให้ตาแฉะเลยค่ะพี่น้อง (อ่านแทนหนังสือได้เลยนะ!)

imdb รวมข้อมูลของหนัง Dead Poet Society

Wikipedia – Dead Poet Society

ดูหนัง – ละคร แล้วย้อนมองเศรษฐศาสตร์ ตอน Dead Poets Society
เห็นว่า Class เรียนมีเด็กเศรษฐศาสตร์ เผื่อว่าจะน่าสนใจ : )

เอ่ยถึงคำๆนี้ “Carpe Diem!” - เป็นบล๊อกที่เขียนได้ละเอียดเลยล่ะ

แต่กิจกรรมคาบที่ผ่านมารู้สึกว่าเป็นกิจกรรมที่ชอบที่สุดตั้งแต่เริ่ม class
คือกิจกรรม Personality Card (ชื่อนี้รึเปล่าไม่แน่ใจอ่ะ >,<)

การละเล่นนี้มีอยู่ว่า เริ่มต้นอาจารย์จะแจกไพ่ให้แต่ละคน คนละ 5 ใบ
เป็นไพ่พิเศษ ที่มีดอกเหมือนไพ่ป๊อก (จิก,หลาม, ใจ, โพธิ์)
แต่ละใบแทนที่จะมีเลข ก็จะเป็นคุณลักษณะแทน  เช่น
ชอบช่วยเหลือผู้อื่น, รู้หมดทุกอย่าง, ไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง, ไม่มีระเบียบ ฯลฯ

ขั้นต่อไป ให้เลือกไพ่ในมือขึ้นมา 1 ใบที่ไม่ตรงกับตัวเรามากที่สุดแล้วทำการแลกกับคนอื่น
โดยมีข้อแม้ว่า ต่างคนต้องสมัครใจที่จะแลกกัน (พึงระลึกไว้เสมอว่าไพ่ในมือห้ามมีเกิน 5 ใบ)

ขั้นที่ 3 ดูไพ่ที่มีในมือ มีใบไหนที่เรายังไม่ชอบบ้างนะ? ให้เอาไปแลกกับกองกลาง
สุดท้าย ดูไพ่ที่อยู่ในมือ แล้วมาดูกันว่าไพ่บอกอะไรเราได้บ้าง

หลังจากฉันผ่านขั้นตอนข้างบนทั้งหมด ไพ่ในมือฉันก็ออกมาเป็นแบบนี้ : )

อันที่ตรงที่สุดคือ Instructional และที่คิดว่าไม่ตรงที่สุดคือ Expedient.
หลายคนก็พอจะเดาได้ว่าไพ่ที่อยู่ในมือคือคุณลักษณะเด่นของเรา ที่เรามองตัวเอง.

ส่วนรายละเอียดที่ว่าไพ่ในมือบอกอะไรได้อีกบ้าง
แนะนำว่าใครอยากเล่นเกมนี้ อย่าเพิ่งอ่าน
เดี๋ยวตอนไปเล่นจริงมันจะมีอคติ แล้วจะไม่สนุก ^^’

(ตรงนี้แหละจ้า) ความลับก็คือ….

ดอกของไพ่ในมือ สามารถบ่งบอกได้ว่าเราเป็นคนประเภทไหน
ถ้าในมือเรามีไพ่ดอกไหนมากที่สุด นั่นแหละ คือลักษณะเด่นของเรา !!!
จำเอาไว้และใช้มันให้ถูกที่ถูกเวลา : )

เอาคร่าว ๆ — พวกโพธิ์ดำ คือนักคิด , ดอกจิกคือนักปฏิบัติ , หลามตัดเป็นนักสร้างสรรค์,
ส่วนหัวใจคือนักรัก ว้าว! (ว่าง่าย ๆ ก็คือพวกที่แคร์เรื่องความสัมพันธ์เป็นหลัก)

( จบ  spoil )

จุดที่ประทับใจเราของกิจกรรมนี้ไม่ได้อยู่ตรงข้อที่ผ่านมาทั้งหมด แต่มันอยู่ที่…

ขั้นต่อไป
ให้ออกไปเลือกไพ่จากกองกลางไปให้เพื่อนที่เราสนิท (จะเลือกให้กี่คนก็ได้)
ให้เลือกใบที่คิดว่าตรงกับลักษณะของเพื่อนเรามากที่สุด
และแน่นอนว่า เราจะต้องได้รับไพ่ (ที่เพื่อนคิดว่าตรงกับเรา) จากเพื่อนเราเช่นกัน : )

เราได้ไพ่สองใบ ซ้ายมือจากน้องเมย์ และขวามือจากนวลนภา

สิ่งที่เพื่อนเลือกให้เรา คือลักษณะที่เพื่อนมองเห็นจากตัวเรา
มันทำให้เรารู้ว่าคนอื่นมองเรายังไง

น้องเมย์เลือกไพ่ใบซ้ายให้เราเพราะเคยได้ยินเราพูดว่า เราไม่ชอบคบคนใหม่ๆ
จริง!!  เรารู้สึกหลายครั้งว่าการคุยกับคนหน้าใหม่ ๆ มักต้องใช้ความพยายามที่เกินกำลังของเรา.
แต่หลายครั้งกับหลายคน  เราแทบไม่ต้องอาศัยความพยายามอะไรเลยในครั้งแรก
น่าแปลก.แต่เป็นเรื่องดี : )

ฟังดูแล้วไอการไม่ชอบสิ่งใหม่เนี่ยค่อนข้างเป็นข้อเสียของเรา
ถึงวันนึงที่โตขึ้นอีกขั้น เลือกคนที่อยู่ร่วมสังคม เลือกคนร่วมงานไม่ได้
เราคงต้อง open ให้ได้มากกว่านี้อีกเยอะๆ  : )  สู้ๆ

นวลนภาเลือกไพ่ใบขวาให้เรา อันที่จริงชีจะเลือก ไพ่”ไร้ระเบียบ” ให้เรา แต่ดันหาไม่เจอ 55+
แต่ก็ดีนะ เพราะไอไร้ระเบียบนั่นเรารู้ตัวเองดี : P

แปลกอีกเหมือนกัน . เราไม่เคยรู้สึกเลยว่าตัวเองชอบให้กำลังใจคนอื่น
เราว่าตัวเองติดพูดจาแรง ๆ ตรง ๆ จนบั่นทอนหลายคนไปแล้วซะอีก .
แต่อย่างน้อยก็ดีใจที่ได้ไพ่ใบนี้ ก็มันเป็นข้อดีนี่หว่า 5555+

**********************************************************
หลังจากการละเล่นนี้จบ เราก็เผลอคิดไปไกลว่า..
ถ้าเอาไพ่ชุดนี้มาให้กลุ่มเพื่อนสนิท หรือ คู่รัก เล่นกัน
คงจะทำให้แต่ละฝ่ายรู้จักและเข้าใจความคิดของกันและกันมากขึ้น : )

แต่กับบางกลุ่ม หรือบางคู่ ก็ไม่รับประกันนะว่าผลจะออกมาดีเสมอไป
(แล้วจะหาว่าไม่เตือน : P )

ฉันยังยืนยันเช่นเดิมว่าวิชา “ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์” เป็นวิชาที่ยากที่สุดในชีวิตของคนเราทุกคน (เอ๊ะ อาจจะไม่ใช่ทุกคน เอาเป็นว่าอย่างน้อยก็มีฉันคนนึงแหละ)

ถ้ามีเครื่องมืออะไรที่พอจะทำให้วิชานี้มันง่ายลงสักนิด ฉันว่ามันก็เป็นเรื่องที่ดีนะ : )

สุดท้าย . บางทีที่จั่วหัวเอาไว้ มันก็ไม่จริงเสมอไปหรอก ; )

ฉันชอบอุลตร้าแมน เธอชอบลูฟฟี่
ทุกครั้งที่ฉันเห็นอะไรเป็นลูฟฟี่ฉันจะคิดถึงเธอ
และเดาว่าเวลาที่เธอเห็นอุลตร้าแมนก็คงจะคิดถึงฉัน
ฉันเคยซื้อลูฟฟี่สี่หน้าให้เธอ เธอเคยซื้ออุตร้าแมนแขนสั้นให้ฉัน
แม้ว่าบางส่วนของมันจะขาดไป แต่ฉันก็ยังใช้เป็นพวงกุญแจบ้านอยู่จนถึงทุกวันนี้
ตัวละครตัวเล็กๆ ที่ชื่อว่าลูฟฟี่ ทำให้ฉันคิดถึงเธอ

ฉันดีใจที่ลูฟฟี่กับอุลตร้าแมนในวัยที่โตขึ้นยังคงเดินจับมือกันเหมือนเดิม : )

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Good September.

ฉันชอบ Good September เธอก็เหมือนกัน คงเป็นเพราะเราต่างก็เกิดเดือนกันยา
เธอเกิดหลังฉันหนึ่งวันแต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ..
ตอนฉันไม่สบาย เธอไปเป็นเพื่อนหาหมอ, ตอนเธอไม่สบายเธอมีหมอประจำตัว : P
ตอนฉันเซ็ง ๆ เธอบอกว่าให้ฟังเพลง “แค่หนึ่งวัน” มันจะช่วยบรรเทาความเหนื่อยหน่ายได้
ตอนเธอเซ็งฉันได้แต่รับฟังและทำเป็นตลกใส่ เผื่อว่าเธอจะสบายใจขึ้น
วงดนตรีเล็กๆ ชื่อ Good September ทำให้ฉันมักจะนึกถึงเธอ

และมันก็ทำให้คนเดือนกันยายนสองคนก็เป็นเพื่อนรักกัน : )

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เพลงเกาหลี .

เธอคลั่งไคล้เกาหลี ส่วนฉันน่ะไม่
เธอชอบเพลงเกาหลี เพราะอะไรไม่รู้ แต่ส่วนนึงน่าจะเพราะนักร้องเกาหลีหน้าตาดี
ส่วนฉันไม่ชอบเพลงเกาหลี เพราะฟังไม่ออก แปลไม่ได้ แถมสไตล์ไม่ค่อยใช่
เธอมักตั้งเสียงนาฬิกาปลุกเป็นเพลงเกาหลี ทำให้ฉันตื่นด้วยเสียงหล่อๆของบิ๊กแบงทุกเช้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ (แล้วก็หลับต่อ Zz–) และมันก็ทำให้คนไม่ชอบเพลงเกาหลี ร้องท่อนฮุกของเพลงดังได้เกือบทุกเพลง
ช่วงเวลาเล็กๆ ที่ได้ยินข่าวซุปเปอร์จูเนียร์มาเมืองไทย ฉันจะนึกถึงเธอ ตามมาด้วยภาพที่เธอหอบข้าวของถือกล้องวิ่งตามถ่ายรูป  : P
ถึงเสียงนาฬิกาปลุกเพลงเกาหลีตอนเช้า และจะทำให้ฉันรำคาญใจ

แต่ฉันก็มีความสุขที่เราอยู่ด้วยกันมาตั้งเจ็ดปี : )

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

บ๊อบบี้.

เธอชอบบ๊อบบี้ ตุ๊กตาหมาสีขาวนุ่มนิ่มหน้าโง่ , ฉันก็ว่ามันน่ารัก <3
เธอเลี้ยงครอบครัว(ตุ๊กตา) บ๊อบบี้ไว้ครอบครัวหนึ่ง  มีสมาชิกชื่อ บอบบี้,บูบู้,บีบี้,บาบาร่า ตามลำดับขนาดตัว >,<
ตอนเราเด็กๆ (เหรอ?) เธอชอบเล่นพากย์เสียงบ๊อบบี้ , ด้วยสัตย์จริง ฉันว่าเสียงมันโคตรน่ารำคาญเลย แต่รู้ตัวอีกทีฉันก็กลายเป็นหนึ่งในทีมพากย์เสียงตัวละครจนได้ -_-”
ช่วงเวลาที่เราเล่นบ้ากับแบบนั้น ทำให้เราเหมือนกันไปเป็นเด็กอนุบาลอีกครั้ง..แต่ฉันรู้สึกดีนะ : )
ตุ๊กตาหมาตัวเล็กๆ (หรือจะใหญ่ๆ ก็เหอะ) ในตระกูลบ๊อบบี้ ทำให้ฉันคิดถึงเสียงน่ารำคาญของเธอในตอนนั้นและอดหัวเราะไม่ได้ทุกครั้ง ^^”

ถึงแม้ว่าตอนนี้ครอบครัวบ๊อบบี้จะไม่ได้อยู่ร่วมห้องกับเรา (เพราะไม่มีพื้นที่) แต่ฉันก็ยังอยู่ด้วยกันกับเธอ : )

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

หมูหมู.

เธออ้วนเหมือนหมู , ส่วนฉันตัวเล็กเท่าน้องหนู : P
เธอชอบการ์ตูนหมู , ใช้อะไรๆเป็นหมู แถมยังติดสติ๊กเกอร์รูปหมูไว้ที่กระจกรถ (ช่างไม่มีรสนิยมเอาซะเลย 555+)
เวลามีปัญหาเธอมักจะคิดว่ามันเป็นเรื่องหมูๆ
เธอเป็นที่พึ่งพาทางการเรียนของฉัน  ฉันยังแอบคิดว่าถ้าไม่มีเธอ..
ดูท่าทางว่าฉันคงได้เรียนต่อที่นี่อีกปีหรือไม่ก็อาจจบไปแบบหางานทำไม่ได้ >,<
สิ่งเล็กๆ (แต่อ้วน : P) ที่เค้าเรียกกันว่า “หมู” มักจะทำให้ฉันคิดถึงหน้ายิ้มแป้นของเธอ

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นหมู แต่ฉันก็ดีใจที่ได้เป็นคู่หูกับหมูแบบเธอนะ : )

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

สิ่งที่เขียนไว้ข้างบนนั่น อาจจะเป็นแค่สิ่งเล็กๆ
แต่สำหรับฉันแล้วมันเป็นสิ่งตัวแทนให้ระลึกถึงใครบางคน

คงเป็นเหมือนที่เจ้าชายน้อยว่าไว้ ความรักทำให้สิ่งธรรมดามีความหมาย
และสำหรับฉัน มันก็ทำให้สิ่งเล็กๆ พวกนั้นยิ่งใหญ่ขึ้นมาได้

ขอบคุณทุกสิ่งเล็กๆ ที่ทำให้ฉันรู้จักคำว่ารัก <3

แรงบันดาลใจ
- ชื่อบล๊อกจากหนังเรื่อง “สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ารัก”
- หนึ่งในหนังสือเล่มโปรด – “เจ้าชายน้อย” ที่ให้มุมมองเรื่องความรักกับฉัน <3
- ทุก “สิ่งเล็กๆ” ที่ฉันเขียนถึงมาจากประสบการณ์จริงล้วนๆ : )
- คนตัวเล็กๆ ที่เป็นแรงบันดาลใจ : ) ขอบคุณที่เข้ามาทำให้ชีวิตฉันไม่ธรรมดา .

.

.

.

.

.

ปล. เนื่องในโอกาสพิเศษที่วันนี้เป็นวันพิเศษของใครบางคน และเธอคนนั้นก็เป็นแรงบันดาลใจแรกของบล๊อกนี้เพราะฉะนั้นฉันขออุทิศเอนทรี่นี้ให้เค้าคนนั้น

แด่…..

เด็กหญิงหัวหยิกผู้ได้ยินแม้แต่เสียงถอนหายใจของฉัน ทั้ง ๆ ที่เธอกับฉันอยู่ห่างกันคนละซีกโลก.
รักเธอจัง <3 สุขสันต์วันเกิด.

ตอนฉันอายุ 1 ขวบ
ฉันยังจำอะไรไม่ได้ แต่ใครๆ ก็ว่าฉันน่ารัก : P

ตอนฉันอายุ 2 ขวบ
ฉันไปโรงเรียนครั้งแรก แม่เล่าว่าฉันเดินเข้าโรงเรียนไปหน้าตาเฉย ไม่ร้องซักแอะ
แต่ไม่กี่วันต่อมาก็ไม่สบายจนต้องเลิกเรียนไป

ตอนฉันอายุ 3 ขวบ
โรงเรียนอนุบาลของฉันอยู่ใกล้บ้านยาย พอโรงเรียนเลิกตาจะขี่จักรยานไปรับกลับมาอยู่กับยาย จำได้ว่าตอนฉันไม่ยอมอาบน้ำยายตะโกนลั่นให้คนมาดู “เด็กขี้คร้านน้ำ”  ^^

ตอนฉันอายุ 4 ขวบ
จำได้ว่าวันนั้นตาไม่ได้ไปรับ ยายเสียแล้ว ฉันเป็นคนถือขันน้ำตอนรดน้ำศพ

ตอนฉันอายุ 5 ขวบ
จับฉลากเข้าโรงเรียนอนุบาลพัทลุง ตอนนั้นภาวนาขอให้ยายช่วย แล้วฉันก็จับฉลากได้

ตอนฉันอายุ 6 ขวบ
ฉันทำข้อสอบเลขเสร็จเร็วที่สุดในห้อง แถมยังแอบบอกคำตอบเพื่อน
ได้ยินครูกระซิบกันว่า เด็กคนนี้มันหัวไว : P

ตอนฉันอายุ 7 ขวบ
ย้ายไปเรียนประถม จำได้ว่าวันแรกนั่งกับเพื่อนที่ชื่อ พี่พีช  ที่เรียกพี่เพราะเค้าตัวโตมาก

ตอนฉันอายุ 8 ขวบ
สอบเลขได้ 99 เต็ม 100 แต่เจ็บใจเพราะเพื่อนคนนึงได้ 100 เต็ม เพื่อนคนนั้นคือจิ๊กกี้

ตอนฉันอายุ 9 ขวบ
อยู่ ป.3/4 ห้องติดบันได ใคร ๆ ก็เรียกฉันว่า ‘พี่แอน’ เพราะตอนนั้นฉันเรียนเก่ง

ตอนฉันอายุ 10 ขวบ
ห้องเรียนอยู่ชั้นสอง ชอบทำของตกลงมาทางหน้าต่างแล้วก็ขี้เกียจลงไปเก็บ

ตอนฉันอายุ 11
หัดใช้ปากกาครั้งแรก แม่ซื้อปากกาหมึกซึมราคาแพงให้ แต่สุดท้ายฉันก็ลงเอยที่ลูกลื่น

ตอนฉันอายุ 12
ได้เป็นประธานนักเรียน ตอนเลือกตั้งจำได้ว่าจับฉลากได้ เบอร์ 3 สีเหลือง

ตอนฉันอายุ 13
สอบได้โรงเรียนประจำต่างจังหวัด(จุฬาภรณฯ) เป็นครั้งแรกที่ออกจากบ้าน : ‘(

ตอนฉันอายุ 14
ที่นั่งฉันอยู่แถวขวาสุด หลังสุด ติดประตู  เผื่อไว้เหล่หนุ่มๆ : P

ตอนฉันอายุ 15
เป็นพี่ใหญ่ของหอ ม.ต้น  — ชีวิตนักเรียนประจำสนุกกว่าที่คิด : )))

ตอนฉันอายุ 16
สอบติดมหิดลฯ ไม่เคยต้องร้องไห้เพราะห่างบ้าน แต่วันปฐมนิเทศก่อนพ่อแม่กลับแอบร้องไห้ด้วย

ตอนฉันอายุ 17
สอบตกเลขเป็นปกติ เล่นบ้ากันทุกวัน วันเกิดปีนี้รึป่าวนะที่เสียงดังกันจนโดนเจ๊กลอยมาไล่ด่าถึงห้อง study room

ตอนฉันอายุ 18
ตาลไปเยอมัน,ต้องทำโครงงานคนเดียว,กิจกรรมขึ้นสมอง,ได้ทำค่ายใต้ก่อนจบ ม.หก ด้วย

ตอนฉนอายุ 19
ได้เป็น Freshy แห่งคณะวิศวฯ — ทำอะไรแบบที่เด็กปีหนึ่งควรจะได้ทำ กลับมาคิดตอนนี้ก็รู้สึกคุ้มนะ : )

ตอนฉันอายุ 20
พอยิ่งใกล้ความทรงจำก็ยิ่งเยอะจนเขียนไม่หมด
—ย่าเสียแล้ว, ค่ายกลางปี37 (ชอบมาก) , งานนิทรรศที่เอาทั้งตัวไปจมกองอยู่จนไปไหนไม่ได้, โปรเจก prog meth ที่งมโง่เง่ากันสองคนกับหมูแป้ง

ตอนฉันอายุ 21
ฉลองวันเกิดใต้ตึกกิจฯ เหมือนเพิ่งผ่านมาไม่นาน แต่ไม่ทันไรฉันก็แก่ขึ้นอีกปีแล้ว

วันนี้ฉันอายุ 22
ขอให้ฉันมีความสุขเหมือนที่ผ่านมา : )

<3
ขอบคุณ พ่อ แม่ ที่เลี้ยงดูและเป็นกำลังใจมาตั้งแต่ขวบปีที่ 0. <3
ขอบคุณทุกคนที่เผลอผ่านเข้ามาสร้างเรื่องราวในชีวิต และขอบคุณมากถ้าเลือกที่จะไม่ผ่านไป : )

ตั้งแต่กลับจากทริปคราวนั้น เพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา” ก็ติดอยู่ในหู
ยิ่งเพลง “รักไม่ตองการเวลา” ของเคลียร์ (หรือเวอร์ชั่นของน้องหนูนา) ถูกเปิดมากเท่าไหร่
เพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา” ก็ยิ่งฝั่งหัวลงไปมากเท่านั้น จนเกิดอาการว่างและทนไม่ไหว
เอาความอัดอั้นทั้งหมดที่มีมาอัดเพลงบั๊กไม่ต้องการเวลา เวอร์ชั่น CP34 ลงยูทูป

ใครยังไม่ได้ดูก็คลิก สักรอบ : P
แต่ประเด็นที่จะบล๊อกไว้วันนี้ไม่ใช่การโฆษณาคลิปนี้แต่อย่างใดนะคะ โปรดติดตามต่อ…

หลังจากปล่อยคลิปไปได้ ห้าวัน (จนถึงวันนี้)
พบว่า views ใน youtube พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ

เมื่อวาน 5,000 จนถึงตอนนี้เวลา 16.01 ของวันที่ 15 กันยายน 2010
มีผู้เข้าชม 12,209 views แม่เจ้า !! ไม่อยากจะเชื่อ กูดังแล้วค่ะ!!!

ไม่เคยคิดว่าจะเอาอะไรลงยูทูปแล้วมีคนมาดูเยอะขนาดนี้มาก่อน (จริงๆ คือแอบภูมิใจ 55+)
Search หาใน Google ก็พบลิ้งค์ไปทั่วเลย !!!!  (ดูรูป)

เลยคิดตั้งข้อสงสัยว่าทำไมนะทำไม คลิปนี้ถึงแพร่หลายสะเด็ดเจ็ดย่านน้ำ
หลังจากนั่งคิด วิเคราะห์หาข้อมูล ก็สรุปสาเหตุความโด่งดังของคลิปได้ 3 ข้อดังนี้

1. Facebook

จาก Stat ใน youtube พบว่า ลิ้งค์นี้ถูกเผยแพร่อยู่ในหลายเว็บชื่อดัง (ดังรูป)

พบว่าเว็บที่ลิงค์ไปแล้วมีคนมาดูที่สุดคือ facebook  เจ้าประจำ ตามเคย
ดังนั้น อาจกล่าวได้ว่า “บั๊กไม่ต้องการเวลา” เกิดมาถูกที่ถูกเวลาในยุคที่มี facebook
เป็นเครื่องมือกระจายข่าว ถ้ามันเกิดมาซักสองปีที่แล้ว สมัย facebook ยังไม่บูม
มันอาจจะไม่ดังขนาดนี้ก็ได้

2. กวน มึน โฮ

เพลงบั๊กไม่ต้องการเวลา ดัดแปลงมาโดยใช้ทำนองของเพลงรักไม่ต้องการเวลา
ในช่วงที่หนังเรื่อง กวน มึน โฮ กำลังโด่งดัง น้องหนูนากำลังได้รับความนิยม
เพลงประกอบหนังกำลังแรง เพลง(บั๊ก)นี้เลยติดหู ติดตาไปโดยปริยาย
(นี่ต้องขอบคุณ @z4nukre เจ้าพ่อของฟรี ผู้ปลุกกระแส กวนมึนโฮ ในหมู่ CP34
ที่ทำให้เกิดเพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา” ออกมาในหลายเวอร์ชั่น : D)

ข้อสุดท้าย..

3. ประสบการณ์ร่วม

คนที่เข้ามาคอมเม้นท์ส่วนใหญ่ กล่าวชื่นชมถึงเนื้อร้อง ที่แต่งได้โดนใจจึ๊ก
เพราะคนเหล่านั้นมีประสบการณ์ร่วมกับบั๊กมาก่อน >,<
นั่นน่าจะแสดงว่าคนที่ชอบเพลงนี้ส่วนใหญ่ คงจะเป็นคนที่เคยเขียนโปรแกรม
จึงไม่แปลกที่เพลงนี้จะดังในอินเตอร์เน็ต...
เนื่องจากคนที่อยู่บนอินเตอร์เน็ตส่วนนึงเป็นคนที่ต้องยุ่งวุ่นวายกับคอมพิวเตอร์
อาจต้องเกี่ยวข้องพบเจอเจ้าบั๊กอยู่เป็นครั้งคราว ไปจนถึงบ่อยๆ จึงอินกับเพลงง่ายกว่า
คล้ายๆ คนอกหักจะอินกับเพลงเศร้าเป็นพิเศษทำนองนั้น

นี่ถ้าเอาเพลงนี้ไปเปิดรายการวิทยุ คลื่นลูกทุ่งมหานคร มันคงดับดิ้นภายในสามนาที  >,<
ดังนี้อาจกล่าวได้ว่า product (เพลงบั๊ก) มันสอดรับกับ market (คนบนอินเตอร์เน็ต)
แบบพอดี๊พอดี : P มันเลยได้แจ้งเกิด

ทั้งนี้ทั้งนั้นต้องให้เครดิตผู้แต่งเนื้อร้องที่ สุดจะโดนใจ
(@NarzE, @xnhp, @weeratan และคนอื่นๆ ใน CP34 (ใครไม่มีชื่ออย่าโกรธกันนะ))
ถ้าเนื้อหาไม่โดนเพลงก็คงไม่ดัง.  : D

———————————————————————————————

และสุดท้าย หากผู้ใดชื่นชอบ ถูกใจในเพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา”
เราขอแนะนำให้ follow @lwaJbugs ผ่านทาง twitter
จะมีการละเล่นแปลงเพลงรัก เป็นเพลงบั๊ก ประจำทุกค่ำคืน : )

และสามารถร่วมสนุกกับ @lwaJbugs ได้โดยการแปลงเพลงรัก เป็นเพลงบั๊กสไตล์คุณ           และใส่ #lovebugs ใน tweet นั้นๆ    : )

จบแล้ว ….เลือกไม่ถูกว่าจะทิ้งท้ายแบบไหนดี ระหว่าง

วันนี้คุณเจอ bug แล้วหรือยัง?   หรือ

วันนี้ คุณ follow @lwaJbugs แล้วหรือยัง?

——————————————————————

ปล. หลายคนให้เครดิตเราที่เอาวีดีโอนั่นลง ดังนั้นขอใช้บล๊อกนี้
โอนย้ายเครดิตและความชื่นชอบทั้งหมดไปที่เหล่าผองเพื่อน  CP34
โดยเฉพาะ @NarzE ผู้ริเริ่มและสร้างสรรค์การละเล่นเพลงบั๊ก
เราเป็นเพียงคนที่เอาของเก่ามาเล่าใหม่แค่นั้นเองน่ะ แหะๆ  ^^”

ประเด็นอยู่ที่ว่า หลังดูจบและนั่งคิดมาได้สองอาทิตย์
กวน มึน โฮ ทำให้ฉันคิดถึงหนังเพลงสัญชาติไอริชเรื่องโปรด

Once

ว่าแล้วได้จังหวะดี อารมณ์ไม่อยากทำงาน เลยหยิบ
หนังเรื่องนี้มาดูอีกรอบให้หายติดใจ

เกริ่นนำคร่าว ๆ เกี่ยวกับ Once เผื่อจะมีคนอยากหามาดู ^^
Once เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองดับลิน ไอร์แลนด์
นักดนตรีช่างซ่อมเครื่องดูดฝุ่น บังเอิญเล่นดนตรีข้างถนน
แล้วโดนใจสาวชาวเชคหน้าใหม่ในไอร์แลนด์เข้าอย่างจัง
เรื่องมันมากกว่านั้นตรงที่สาวคนนี้ชีก็มีเลือดศิลปินอยู่ในตัว เล่นเปียโนได้อยู่พอตัว
ความสัมพันธ์ของหนุ่มสาวคู่นี้เลยค่อย ๆ โตขึ้นโดยมีดนตรีเป็นสื่อกลาง

โรแมนติกส้าดดดดดด >,<

(สิ่งที่จะเขียนต่อไปนี้อาจสปอล์ยเรื่องกวนมึนโฮนนิดหน่อย(ปะวะ?)
แล้วก็ไม่รู้จะเขียนยังไงให้ไม่สปอล์ย Once เพราะฉะนั้นถ้าจะอ่านก็ทำใจกันนะจ๊ะ ^^)

Once กับ กวน มึน โฮ ค่อนข้างคล้ายกันในการนำเสนอเรื่องความสัมพันธ์ของตัวละครเอก
(แต่ประเด็นอื่นไม่มีอะไรเหมือนกันเลยนะ)
นางเอก และ พระเอก ต่างก็เป็นคนแปลกหน้าซึ่งกันและกัน  ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
และจนท้ายที่สุดของเรื่อง ก็ไม่ปรากฎว่าทั้งพระเอกและนางเอกรู้จักชื่อกัน

ขอคาดเดาว่าคนส่วนมากที่เผลอเข้ามาบล๊อกนี้ได้ดูกวนมึนโฮไปแล้ว (เพราะมันดังพลุแตก)
จะพบว่าเราก็ยังคงไม่รู้ชื่อจริง ๆ ของพระเอกและนางเอกแม้หนังจะจบแล้ว (รู้แค่ว่า ด่าง-เม)

Once ก็เช่นกัน End credit ขึ้นชื่อนักแสดงนำว่า Guy – Girl
และใช้สรรพนามเรียกกันว่า I – you ตลอดทั้งเรื่อง
เมื่อพระเอกถามหานางเอกกับคนอื่นๆ ก็จะใช้สรรพนามแทนว่า she เสมอ

ในเรื่องมีบทพูด “Nice to meet you” สองครั้ง
ครั้งหนึ่ง เมื่อนางเอกเจอกับพ่อของพระเอกหลังซ่อมเครื่องดูดฝุ่น
และอีกครั้งเมื่อพระเอกเจอกับแม่ของนางเอกที่บ้านนางเอก
หนังจงใจให้พระเอกและนางเอก ไม่ได้พูดประโยคนี้ต่อกัน
บางที…ทั้งสองคนคงยินดีที่จะไม่รู้จักกันอย่างเป็นทางการมากกว่า : )

สิ่งที่ Once อยากนำเสนอคนดู ตรงกับชื่อเรื่องเป๊ะๆ
นั่นก็คือ “ครั้งหนึ่ง” เราเคยมีช่วงเวลาที่ดีกับใครคนหนึ่ง
คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่า เค้า หรือ เธอ คนนั้นชื่ออะไร
เพียงแค่ภาพและตัวตนของคนนั้นในมุมมองคุณยังชัดเจนอยู่ในใจก็เพียงพอ : )

Once ไม่ใช่หนังสไตล์งดงามโรแมนติกตามแบบฉบับฮอลลีวูด
(ก็แน่ดิ!! มันไม่ใช่หนังฮอลลีวูดนี่หว่า!!)
แต่การถ่ายทำแบบบ้าน ๆ ดนตรีเพราะๆ และพล๊อตเรื่องสำหรับคนมีฝัน
ก็ทำให้เราอิน และยิ้มตามได้ไม่ยาก : )
อยากบอกว่าพระเอกและนางเอกของเรื่องถ่ายทอดอารมณ์ดนตรีมาได้เจ๋งมาก
(ฟังเป็นร้อยรอบยังไม่เบื่อเลย — ไม่เชื่อลองไปฟังดูสิ ^^)

จุดน่ารักที่ฉันชอบมากของเรื่อง (ตั้งแต่ดูครั้งแรก)
คือฉากที่พระเอกเปิดเดโมให้พ่อฟัง ก่อนไปลอนดอน
คำพูดของคุณพ่อมันทำให้รู้สึกว่า นี่แหละคือครอบครัว..
คนที่เข้าใจและพร้อมจะเป็นกำลังใจให้เราในทุกช่วงเวลาของชีวิต : )

พาลให้คิดไปถึงคนที่บ้าน กับคำพูดที่ได้ยินบ่อยๆ
“ตามใจ”, “ไปดิ”, “เอาเลยลูก” ฯลฯ
ขอบคุณนะคะ : )

เอาเป็นว่า สำหรับฉัน หนังเรื่องนี้ทำให้ยิ้มได้ตลอดทั้งเรื่อง
อาจจะไม่หวือหวา แต่ว่ามันลงตัว
และบทสรุปของหนังก็เป็นอะไรที่ถูกใจฉันมาก (แต่อาจไม่ถูกใจคนอื่น 55+)
ขอทิ้งท้ายด้วยเพลงเพราะๆ ประกอบภาพยนตร์

แด่    ความไม่รู้จักกันของฉันและเธอ.  : )

credit

[1] Once Official site
[2]  Once OST. on Youtube