Archive for the ‘Just write’ Category
เกาะกระแส “บั๊กไม่ต้องการเวลา”
สืบเนื่องมาจาก การละเล่นเพลงบั๊ก #lovebugs ใน twitter โดยชาว CP34 ซึ่งริเริ่มโดย @NarzE แล้วดันเลยต่อเนื่องไปแต่งและเล่นเพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา” เพื่อโชว์น้องๆ ใน CP Trip 2010 เมื่อ 4-5 กันยายน ที่ผ่านมา ตั้งแต่กลับจากทริปคราวนั้น เพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา” ก็ติดอยู่ในหู ยิ่งเพลง “รักไม่ตองการเวลา” ของเคลียร์ (หรือเวอร์ชั่นของน้องหนูนา) ถูกเปิดมากเท่าไหร่ เพลง “บั๊กไม่ต้องการเวลา” ก็ยิ่งฝั่งหัวลงไปมากเท่านั้น จนเกิดอาการว่างและทนไม่ไหว เอาความอัดอั้นทั้งหมดที่มีมาอัดเพลงบั๊กไม่ต้องการเวลา เวอร์ชั่น CP34 ลงยูทูป ใครยังไม่ได้ดูก็คลิก สักรอบ : P แต่ประเด็นที่จะบล๊อกไว้วันนี้ไม่ใช่การโฆษณาคลิปนี้แต่อย่างใดนะคะ โปรดติดตามต่อ… หลังจากปล่อยคลิปไปได้ ห้าวัน (จนถึงวันนี้) พบว่า views ใน youtube พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วจนไม่น่าเชื่อ เมื่อวาน 5,000 จนถึงตอนนี้เวลา 16.01 [...]
Filed under: Just write | 9 Comments
ป้ายกำกับ:@lwaJbugs, บั๊กไมต้องการเวลา, รักไม่ต้องการเวลา, เพลงบั๊ก, bug, CP34, Facebook, lovebugs, youtube
อมยิ้ม อร่อย หวาน มัน :)
ครั้งหนึ่งมีเจ้าโจรใหญ่ ที่สุขใจจากการได้รับมา ทุกๆแห่งที่มันบุกไป จะต้องได้คืนกลับมา แล้วอยู่มาได้วันหนึ่ง เกิดได้พบเด็ดน้อยผู้หลงทาง จึงได้บอกว่ามีสิ่งใด อย่าช้าให้จงส่งมา ถ้าไม่ส่งก็คงเจ็บตัวแน่นอน เจ้าเด็กน้อยไม่เกรงกลัวสักเท่าไร ตอบออกไปของในมือคืออมยิ้ม เจ้าเด็กน้อยยิ้มให้โจรพลางบอกชวนให้ชิมลองหน่อย จะเจออมยิ้ม อร่อย หวาน มัน แล้วเจ้าโจรเมื่อได้ชิม เด็กก็ยิ้มท่าทางแสนดีใจ เจ้าโจรเกิดแปลกใจขึ้นมา เลยถามยิ้มแย้มอะไร หนู้น้อยตอบได้มอบสิ่งดีให้กัน เจ้าโจรร้ายนั้นจึงได้เข้าใจสุขที่แท้ไม่ใช่เพียงแค่การรับ เจ้าโจรร้ายนั้นได้ลองคืนกลับ คืนให้กันแล้วมัน ก็เจออมยิ้ม อร่อย หวาน มัน แล้วเด็กน้อยและเจ้าโจรต่างก็เดินจับมือไปด้วยกัน พบความสุขจากการแบ่งปันการให้ที่มีต่อกัน ได้ความสุขที่แท้ที่ได้กลับคืนได้มา เจ้าโจรร้ายนั้นจึงได้เข้าใจสุขที่แท้ไม่ใช่เพียงแค่การรับ เจ้าโจรร้ายนั้นได้ลองคืนกลับ คืนให้กันแล้วมัน ก็เจออมยิ้ม อร่อย หวาน มัน สุขที่แท้ไม่ใช่เพียงแค่การรับ โลกใบนี้ถ้าได้ลองมองกลับ คืนให้กันก็คง จะเจออมยื้ม อร่อย หวาน มัน (เพลงจอมโจร – Cookie United >> ฟัง) ———————————— ทำไมอมยิ้มถึงถูกเรียกว่า “อมยิ้ม”? ก็เพราะเราอมแล้วเรายิ้ม [...]
Filed under: Just write | 9 Comments
ป้ายกำกับ:ค่าย, จอมโจร, พี่88, ยุววิศวกรบพิธ, ให้, vesc
เนื่องด้วยฉันได้ฝึกงานแล้ว ที่บริษัทแห่งหนึ่งข้าง ๆ เซ็นทรัลปิ่นเกล้า และแน่นอนว่ายานพาหนะที่พาพิไลพรรณไปทำงานนั้นคงหนีไม่พ้นรถเมล์ เพราะรถเมล์นั้น มีทั้งคนขับรถ มีคนเปิดประตูให้ มีคนเชิญให้นั่ง ไม่ต้องบอกทาง แอร์เย็นสบาย ราคาก็สบายกระเป๋า : ) โดยปกติแล้วรถเมล์ ที่ไปรับไปส่งฉันไปทำงานก็คือ สาย 511 วิ่งตรงจากถนนเพชรบุรี ผ่านแยกอุรุพงษ์เข้าถนนหลานหลวง ราชดำเนินกลาง ผ่านอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ข้ามสะพานพระปิ่นเกล้า วิ่งมาตามถนนบรมราชชนนีถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพและรวดเร็ว เวลากลับก็วิ่งย้อนเส้นทางเดิมแบบไม่มีอ้อม แต่เนื่องจากว่าตอนนี้มีม็อบไปอยู่อาศัยในเส้นทางประจำ รถเมล์สาย 511 ก็เป็นอันหยุดรถไว้แค่อุรุพงษ์ พิไลพรรณเลยต้องเปลี่ยนสายรถเมล์อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และ เนื่องจากเซ็นทรัลปิ่นเกล้าเป็นสถานที่ฮ็อตฮิตติดอันดับ เลยมีรถเมล์วิ่งผ่านหลายสายโคตรๆ ไม่ว่าจะเป็น 542 วิ่งจากราชเทวี ผ่านอนุสาวรีย์ เขาดิน ข้ามสะพานซังฮี้ ผ่านพงษ์เพชร ซอยจรัลฯ แล้วเลี้ยวขวาเข้าถนนบรมราชชนนี ถึงเซ็นทรัล 177 วงกลมบางบัวทอง – อนุสาวรีย์ อันนี้ไม่เคยขึ้นรู้แต่ว่า ต้องมาต่อรถที่อนุสาวรีย์แล้วจะถึงเซ็นทรัล 183 อ้อมน้อย – อะไรซักอย่าง ..แต่ว่าต้องมาขึ้นที่อนุสาวรีย์เช่นกัน ในขณะเวลาที่กำลังรอรถเมล์กลับบ้านวันนี้พบว่าตัวเองพลาด [...]
Filed under: Just write | 3 Comments
ป้ายกำกับ:40, ปิ่นเกล้า, รถเมล์, google map, map
ความฝัน.
เมื่อคืนฝนตก,, เมื่อคืนฝันร้าย ตื่นมากลางดึกแล้วหลับต่อ… ตื่นมาอีกทีฝนหยุดแล้ว,, แต่ฝันร้ายยังไม่วายหลอกหลอน ซิกมันด์ ฟรอยด์ (นักจิตวิเคราะห์ผู้โด่งดัง) บอกว่า ความฝันเป็นการแสดงออกของจิตใต้สำนึกแบบหนึ่ง ในขณะที่เราฝัน เราไม่สามารถควบคุมความคิดของเราเองได้ สิ่งที่เราเห็นในความฝันคือสิ่งที่อยู่ในจิตใต้สำนึกของเรา อีกทั้งการฝันยังเป็นการปลดปล่อยความเก็บกดในจิตใต้สำนึกของคนเรา ฟรอยด์ยังเคยเขียนหนังสือตีความความฝันด้วยจิตวิเคราะห์ออกมาเล่มหนึ่ง ใช้ชื่อว่า “The Interpretation of Dreams” และแน่นอนว่าถ้าเรื่องอะไรออกมาจากปากฟรอยด์แล้วละก็ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องเพศ ด้วยเหตุนี้ฟรอยด์จึงบอกว่า ความฝันล้วนเกี่ยวกับเรื่องเพศและความรุนแรง แต่ทั้งหมดทั้งสิ้น สิ่งที่เห็นในความฝันล้วนแล้วแต่แสดงออกผ่านทางสัญลักษณ์ต่างๆนานา ไม่ได้แปลความหมายได้ตรงตัว คนฝันเองจึงไม่อาจรู้สิ่งแท้จริงในจิตใต้สำนึกได้ ครั้งหนึ่ง ฉันเคยฝันว่า ขับรถเก๋งสีขาวผ่านหน้าจุฬา ทันทีที่ฉันเปลี่ยนเข้าเลนซ้าย ฉันก็พบว่ามีรถขยะคันเบ่อเริ่มขนาบรถฉันอยู่ทั้งข้างหน้าและข้างหลัง ในฝัน มันเหม็นมาก >,< ตื่นเช้ามาฉันคิดถึงเรื่องสัญลักษณ์ในฝัน แล้วก็นึกได้ว่าเมื่อตอนเย็นก่อนคืนนั้น ฉันไปนั่งกินข้าวกับเพื่อนสี่ห้าคน แล้วก็ดันนั่งตรงกลางระหว่างคนอ้วนสูบบุหรี่สองคน ในความเป็นจริง มันเหม็นมาก >,< ก็คงไม่น่าแปลกถ้าเพื่อนสองคนนั้นจะกลายเป็นรถขยะในฝันของฉัน (ขอโทษจริง ๆ ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นรถขยะ ก็แค่การตีความมั่วๆ จากทฤษฏีน่ะ ^^”) ส่วนคาร์ล จุง(นักจิตวิทยาชาวสวิส ที่ทำงานใกล้ชิดกับฟรอยด์) มีความเห็นที่แตกต่างไปจากฟรอยด์ (ด้วยเหตุว่าเค้าไม่ค่อยหมกมุ่นเรื่องเพศ : [...]
Filed under: Just write | 5 Comments
ป้ายกำกับ:จิตวิเคราะห์, ฝัน, Carl Jung, Sigmund Frued, The Interpretation of Dreams
การเดินทางที่แสนพิเศษ
22 02 ฉันลืมตาตื่น ฝนกำลังตก ตัวเลขสีแดงเบื้อหน้าแจ่มชัดในความมืด บอกเวลาสี่ทุ่มเศษ มองออกไปนอกหน้าต่าง ไฟถนนสว่างไสว บ้านเรือนริมถนนทยอยปิดประตู หน้าต่าง บอกว่าได้เวลาเข้านอน ที่นอนของฉันกำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้าตามทางหลวงหมายเลข 4 มุ่งสู่จุดหมาย…พัทลุง บ่อยครั้งที่กลับบ้าน ฉันมักเลือกเดินทางกลับโดยรถทัวร์ เพราะมันสะดวกสำหรับคนที่ไม่ค่อยตรงต่อเวลา แล้วก็ไม่ค่อยมีแผนเท่าไหร่นัก ใคร ๆ ก็ว่าการเดินทางด้วยรถไฟคลาสสิก และมีสีสัน ฉันไม่ปฏิเสธ ถ้าเป็นการนั่งรถไฟในเวลากลางวัน แต่เวลากลางคืน ที่หน้าต่างทุกบานถูกปิด เราก็เท่ากับถูกขังในตู้เสี่เหลี่ยม ไม่เห็นอะไรข้างนอกซักอย่าง สู้รถทัวร์ก็ไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้เห็นข้างทาง เวลานอน(บนรถ)ไม่หลับ ฉันเลือกที่จะไม่คุยกับคนข้าง ๆ ไม่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหรือคุยกับใครๆ แต่เลือกที่จะใช้เวลาคุยกับตัวเองในความเงียบและความมืด พอหมดเรื่องคุย(กับตัวเอง)ก็มองโน่นนี่ไปเรื่อยเปื่อย และสายตาก็มักจะกวาดไปเห็นตัวเลขสีแดงของนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่ด้านหน้า ดูเหมือนว่ามันคงอยากจะคุยกับฉันอยู่เหมือนกัน 22 22 ฉันชอบเลข 2 ฉันมี 2 มือ, 2 เท้า, 2 ตา, 2 หู, 2 รูจมูก มีพี่น้อง 2 [...]
Filed under: Just write | 5 Comments
ป้ายกำกับ:กลับบ้าน, นาฬิกา, รถทัวร์, เพ้อเจ้อ, เวลา
ความห่าง-ใกล้
เมื่อวานไปส่ง เฉาก๊วย กับ จันจวง กลับไปอเมริกา จุดหมายปลายทางอยู่ที่สนามบินสุวรรณภูมิอันยิ่งใหญ่-และห่างไกล ยิ่งในมืองหลวงที่ระยะทางวัดกันด้วยมาตรของเวลา ประกอบกับนี่เป็นวันศุกร์สุดท้ายของเดือน ทำให้ดูเหมือนว่าระยะทางจากจุฬาฯ ถึงสนามบินสุวรรณภูมิ จะห่างไกลออกไปอีกหลายเท่า แต่ไม่ว่าระยะทางจะห่างสักแค่ไหน มันก็ไม่ไกลเกินที่ใจจะไปถึง หลังจากเจอหน้า คุยเรื่องสัพเพเหระ และร่ำลากับเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เวลากลับ —เพื่อนกลับอเมริกา ส่วนฉันกลับจุฬาฯ ฉันนั่งคิดมาตลอดทางกลับ ว่ามีเหตุผลจูงใจอะไรให้ฉันเดินทางมาส่งเพื่อนที่ต้องเดินทาง อยากคุย อยากเจอหน้า อยากร่ำลา หรือเหตุผลอื่นอีกร้อยแปดพันเก้า พาลให้คิดไปว่า ถ้าเปลี่ยนจุดหมายปลายทางของเพื่อนจากอเมริกาไปเป็นยะลา หรือ ยานนาวา ฉันจะยังไปส่งอยู่รึเปล่า? ก็ยังคง “อยากคุย อยากเจอหน้า อยากร่ำลา” แต่ไม่ไปส่งดีกว่าว่ะ อยู่แค่นี้เอง สรุปว่า ระยะห่างของ ไทย-อเมริกา ชนะระยะห่างของ จุฬาฯ-สุวรรณภูมิ บางทีอาจเป็นเพราะ ยิ่งเรารู้สึกว่าห่างอะไร ก็ยิ่งอยากเข้าไปใกล้ขึ้น เหมือนเพื่อนหลายคนที่ไปอยู่เมืองนอกเมืองนา บ่อยครั้งที่ฉันส่งอีเมลล์ไปหา พอพวกมันกลับมาก็ดิ้นรนนัดเจอ เพราะคิดว่ากว่าจะได้เจอกันอีกทีก็นาน แต่ความจริง ฉันเจอหน้าคนที่อยู่เมืองนอก เท่าๆ กับบางคนที่อยู่เมืองไทย เจอ จี๊ป บ่อยเท่า [...]
Filed under: Just write | 3 Comments
ป้ายกำกับ:ความห่างไกล, จันจวง, เฉาก๊วย
